Kerner Eugeniusz

KERNER EUGENIUSZ


(1903 – 1993)





Urodził się 18 listopada 1903 roku. Pochodził z rodziny niemieckiej, która osiedliła się w Białogonie za czasów Stanisława Staszica. Syn Gustawa i Antoniny. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Białogonie uczęszczał do Gimnazjum Mikołaja Reja w Kielcach. Był absolwentem Wydziału Pedagogiczno-Filozoficznego Uniwersytetu Poznańskiego.

W 1916 roku był zastępowym I - go zastępu l drużyny harcerskiej w Białogonie. Brał udział w wojnie 1919 roku w Batalionie Harcerskim w Warszawie, której również bronił w 1920 roku jako ochotnik w Wojsku Polskim.

Po powrocie do stron rodzinnych pracował jako nauczyciel w Białogonie. W latach 1923 - 25 był drużynowym drużyny im. Józefa Poniatowskiego. Pracował także jako nauczyciel w Łęczycy i Słupczy.

Po ukończeniu Szkoły Podoficerskiej w Śremie służył w latach 1930 1939 Wojsku Polskim, awansowany na stopień oficerski w Grudziądzu. W tym okresie utrzymywał kontakt z drużyną w Białogonie oraz z dh. phm. Janem Zawadzkim.

W 1939 roku uczestniczył w kampanii wrześniowej w Armii „Poznań”, między innymi w bitwach nad Bzurą i pod Sochaczewem;

Po zakończeniu kampanii wrześniowej wrócił do Kielce. W listopadzie 1939 utworzył Polską Tajną Grupę Wychowawczą „Oset”. Używał pseudonimów „Kazimierz”, „Młot”, „707”, „Janusz”, „Balcerowski Janusz”. Od 1943 działał w Narodowych Siłach Zbrojnych w Kielcach. W roku 1944 w stopniu majora został dowódcą 204 pp. NSZ Ziemi Kieleckiej im. Ignacego Paderewskiego. Po utworzeniu w sierpniu 1944 roku Brygady Świętokrzyskiej wraca do Kielc i zostaje szefem sztabu V okręgu NSZ - (18 VIII 1944 – styczeń 1945);.

Po wkroczeniu Armii Radzieckiej na teren Kielecczyzny w 1945 roku zgłosił się do Ludowego Wojska Polskiego. Brał udział w walkach o Wał Pomorski, następnie pełnił funkcję Komendanta Okręgu Wojskowego w Szczecinie. Znał osobiście gen Michała Żymierskiego „Rolę” sprzed wojny. Z chwilą aresztowania gen. Żymierskiego był jako świadek w procesie w jego obronie. Do czasu aresztowania dosłużył się stopnia pułkownika. Aresztowany pod zarzutem działalność w organizacji NSZ został skazany wyrokiem z dnia 19 lutego 1948 roku na karę śmierci. NSW uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Odbyła się ponowna rozprawa podczas której sąd orzekł umorzenie postępowania i po 20 miesiącach od zatrzymania został zwolniony z aresztu.

Po odwilży w latach 60 - tych został zrehabilitowany i przywrócono mu stopień wojskowy a w niedługim czasie Ministerstwo Obrony Narodowej mianowało go do stopnia generała brygady w stanie spoczynku.

Zmarł 12 grudnia 1993 roku i został pochowany na cmentarzu w Białogonie

Opracowano na podstawie pracy "Odeszli na wieczna wartę" - Mieczysława Pabisa oraz informacji ze stron internetowych






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony