Wdowicz Stanisław

Wdowicz Stanisław


(1920 – 1946)





Urodził się 18 czerwca 1920 r. w Kielcach. Ukończył szkołę średnią tuż przed wybuchem II wojny światowej i zaczął pracować w charakterze urzędnika w fabryce „Ludwików” w Kielcach.

Po nawiązaniu kontaktu z Józefem Dobskim „Maryśką” w maju 1941 r. rozpoczął działalność w Szarych Szeregach w komórce wywiadowczej, przekazując dla wywiadu ZWZ i AK cenne informacje o poczynaniach Niemców w Kielcach. Pracując w fabryce zorganizował oddział harcerzy starszych, który został w 1943 r. włączony do Grup Szturmowych w Szarych Szeregach. Oddział wyróżnił się w akcjach zdobywania broni od Niemców. W czerwcu 1943 r. został powołany przez „Maryśkę” na stanowisko komendanta Roju Grup Szturmowych i Bojowych Szkół.

Ze względu na zły stan zdrowia (choroba płuc i niedomagania sercowe) był zmuszony przerwać pracę w fabryce i przebywać w domu pod opieką matki. Odtąd jego mieszkanie, mieszczące się w drewnianym, parterowym domku, stało się główną bazą pracy „geesów”, punktem kontaktowym dla harcerzy udających się do oddziałów partyzanckich „Szarego" i „Barabasza” oraz miejscem przerzutu broni. Miał stopień instruktorski podharcmistrza. Posługiwał się pseudonimami „Borzęcki”, „Paweł” oraz „Litwin”.

W porozumieniu z komendantem Szarych Szeregów podjął się redagowania pisma dla „geesów” pod tytułem „Powstaniec”, które zawierało bieżące wiadomości o działaniach wojennych na frontach walki z Niemcami pozyskiwane z nasłuchu radiowego. Posiadał dobry aparat radiowy skonfiskowany z mieszkania niemieckiego urzędnika oraz maszynę do pisania zabraną z przedsiębiorstwa pracującego dla Niemców. Zamieszczał również artykuły o tematyce patriotycznej i harcerskiej. W 1944 r. jego mieszkanie było skrzynką kontaktową dla wywiadu i łączności z oddziałami partyzanckimi. Zredagowane numery „Powstańca” przenoszono na Baranówek, gdzie były drukowane metodą powielania.

Zmarł 20 marca 1946 r. i pochowany został w Kielcach.

Józef Dobski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony