Zdanowska Barbara

ZDANOWSKA BARBARA


(1924 – 1992)





Urodziła się 6 maja 1924 r. w Kielcach. Była córką Jana Stanka i Janiny z Romerów. Rodzice byli znanymi kieleckimi nauczycielami, związanymi z harcerstwem. Ojciec w latach 1923-1927 był komendantem Hufca Harcerzy w Kielcach. W 1933 r. wstąpiła do 6 Kieleckiej Drużyny Harcerek im. M. Konopnickiej, a 22 lutego 1935 r. złożyła przyrzeczenie harcerskie. Była zastępową l KDH im. Emilii Plater. Od 1938 r. brała udział w Pogotowiu Wojennym Harcerek, powołanym przez Naczelniczkę Harcerek w związku z sytuacją na terenie Zaolzia, następnie w latach wojny polsko-niemieckiej.

W warunkach wojennych prowadziła dwa zastępy harcerek, a od 1941 r. konspiracyjną drużynę. Na przełomie 1943/1944 ukończyła kursy: podharcmistrzowski w Warszawie i łączności w Konstancinie zorganizowane przez Główną Kwaterę Harcerek. Złożyła przysięgę jako żołnierz AK.

Po upadku Powstania Warszawskiego, w październiku 1944 r. zorganizowała w Kielcach schronisko dla wysiedlonych mieszkańców Warszawy. Początkowo zamieszkało w nim około 200 osób. Następnie schronisko przekazała Radzie Głównej Opiekuńczej.

Po zakończeniu wojny zabiegała o utworzenie w Kielcach Hufca Harcerek. W 1945 r. uczestniczyła w Zlocie XXV-lecia Harcerstwa Górnośląskiego w Katowicach. W 1946 r. została pierwszą po wojnie komendantką Hufca Harcerek w Kielcach. W kwietniu tego roku była uczestniczką Zlotu Młodzieży Polskiej, który odbył się w Szczecinie pod hasłem „Trzymamy straż nad Odrą”. Brała również udział w Centralnej Akcji Szkoleniowej nad jeziorem Łapaleckim na Kaszubach i prowadziła obóz hufca w Baszowicach pod Świętym Krzyżem.

Podjęła studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ukończyła z tytułem magistra inżyniera architekta. Zamieszkała na stałe w Warszawie. Wyszła za mąż za Mariana Zdanowskiego, który zmarł w 1956 r.

Po 1980 r. włączyła się ponownie do działalności harcerskiej. Była jedną z organizatorek, a następnie przewodniczącą Kręgu Instruktorskiego „Łysica-Skały”, w którym znaleźli się instruktorzy harcerscy wywodzący się z Kielc i Ziemi Kieleckiej. Prowadziła w nim aktywną działalność. Brała udział w pracach Komisji Historycznej przy Głównej Kwaterze ZHP. Była uczestniczką sejmików Kręgów Instruktorskich „Łysica”, które odbywały się co roku w Sielpi oraz spotkań historyków harcerstwa z całej Polski. Podczas sesji historycznej zorganizowanej przez Komisję Historyczną Chorągwi Kieleckiej w 1982 r. zaprezentowała obszerny referat „Kielecka Chorągiew Harcerek w latach 1945-1949”. Po utworzeniu w 1990 r. Stowarzyszenia Szarych Szeregów włączyła się do jego prac.

Za działalność w czasie wojny otrzymała Krzyż Wojska Polskiego oraz Krzyż Armii Krajowej. Komendant Kieleckiej Chorągwi ZHP rozkazem L.3/81 z 24 kwietnia 1981 r. mianował ją harcmistrzynią. Naczelnik ZHP rozkazem L. 10/82 z 29 września 1982 r. odznaczył ją Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP”, a rozkazem L. 12/86 nadał jej Rozetę-Miecze do tego Krzyża.

Zmarła w Warszawie we wrześniu 1992 r. Została pochowana na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach 15 września 1992 r.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony