Jerzy Drogomirecki

Jerzy Drogomirecki


(1923 – 1999 )




Urodził się 16 marca 1923 r. w Toruniu. Był synem Bolesława i Ireny z domu Jelińskiej. Do ZHP wstąpił w 1932 r. jako uczeń szkoły powszechnej w Toruniu.

Należał do drużyny zuchowej, w której zdobył trzy gwiazdki. Następnie należał do 63 Toruńskiej Drużyny Harcerzy, w której w 1934 r. złożył przyrzeczenie harcerskie. Jako uczeń gimnazjum ogólnokształcącego należał do drużyny harcerzy, w której pełnił funkcje zastępowego, przybocznego i zdobywał kolejne stopnie harcerskie do ćwika włącznie.

Do 1938 r. mieszkał z rodziną kolejno w Chojnicach, Tczewie i Gdyni, gdzie należał do drużyn harcerskich. W 1938 r. wyjechał z rodziną do Wilna i tam jako uczeń Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Z. Augusta do wybuchu II wojny światowej należał do Żeglarskiej Drużyny Harcerzy (Błękitna 13 Wileńska). Do najważniejszych obozów w których uczestniczył przed wojną zaliczał: obóz nad Jeziorem Charzykowskim koło Chojnic, Jubileuszowy Zlot XXV-lecia ZHP w Spalę w lipcu 1937 r. oraz dwa obozy żeglarskie - nad Jeziorem Trockim koło Trok i nad Jeziorem Narocz na Wileńszczyźnie.

Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej w 1941 r. wyjechał z rodziną z Wilna do Warszawy, gdzie wstąpił do Szarych Szeregów. Dostał przydział do Grup Szturmowych na Żoliborzu. Zdobył stopień Harcerza Orlego. Od 1943 r. uczestniczył w zajęciach konspiracyjnej podchorążówki AK. l sierpnia 1944 r. wybuch Powstania Warszawskiego zastał go na stacji kolejowej EKD. Ponieważ nie miał możliwości powrotu do macierzystego oddziału, zgłosił się do VII Zgrupowania Warszawa-Południe do Batalionu „Ruczaj” w kompanii „Sokoła”, gdzie walczył do 2 października 1944 r. Uzyskał stopień wojskowy kaprala podchorążego. Następnie został skierowany do 7 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej AK w Warszawie, gdzie jesienią 1944 r. złożył przysięgę wojskową. Nosił pseudonim „Kędzierzawy”

Po upadku Powstania Warszawskiego został internowany w Ursusie koło Warszawy. Wspólnie z bratem zbiegł z transportu kolejowego koło Pruszkowa. Pieszo przedostał się do rodziny w Radomiu, gdzie przebywał do końca wojny.

W maju 1945 r. rozpoczął działalność w tworzącym się ponownie harcerstwie w Radomiu. W sierpniu 1945 r. uczestniczył w kursie instruktorskim w ramach Centralnej Akcji Szkoleniowej w Osowcu koło Warszawy. W trakcie trwania kursu złożył zobowiązanie instruktorskie na ręce Naczelnika Harcerzy Romana Kierzkowskiego, oraz został mianowany podharcmistrzem. W Radomiu do jesieni 1946 r. pełnił funkcję drużynowego 17 RDH, a następnie był drużynowym drużyny żeglarskiej. Ukończył Liceum Ogólnokształcące i był jednocześnie członkiem Komendy Hufca Harcerzy w Radomiu. W tym okresie zdobył stopień Harcerza Rzeczypospolitej. W 1946 r. zdał egzamin na Politechnikę Wrocławską.

W 1947 r. powierzono mu funkcję komendanta V Hufca Wodnego, którą pełnił do rozwiązania ZHP. Zdobył stopień żeglarski sternika jachtowego. Podjął ponownie studia na Politechnice we Wrocławiu i ukończył je w 1955 r. Uzyskał dyplom inżyniera instalacji sanitarnej. W czasie studiów działał w Stowarzyszeniu „Bratniak” na stanowisku sekretarza.

W styczniu 1956 r. otrzymał skierowanie do pracy w Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w Kielcach. Podjął pracę w Dyrekcji Inwestycji Miejskich w Kielcach na stanowisku inspektora nadzoru robót instalacji sanitarnych. Po Zjeździe Łódzkim ZHP w 1956 r. zgłosił się do pracy Kieleckiej Komendzie Chorągwi ZHP. W 1957 r. uczestniczył w rejsie morskim instruktorów żeglarskich zorganizowanym przez Harcerski Ośrodek Morski w Gdyni.

17 marca 1957 r. został mianowany komendantem hufca Kielce-miasto. Funkcję tę pełnił społecznie do 15 kwietnia 1960 r. Brał udział w kursach drużynowych zorganizowanych przez Komendę Chorągwi dla słuchaczy Studiów Nauczycielskich w Cieplicach i Szklarskiej Porębie. W 1960 r. uczestniczył w wycieczce zorganizowanej przez Komendę Chorągwi Kieleckiej do ZSRR, gdzie poznał formy pracy Organizacji Pionierskiej i Komsomolskiej.

W 1960 r. w Komendzie Chorągwi Kieleckiej objął funkcję pilota odpowiedzialnego za drużyny wodne. 10 lutego 1965 r. został wybrany członkiem Komisji Rewizyjnej Chorągwi. W 1976 r. włączył się do pracy Sztabu Akcji „Ciekoty”, której celem była budowa „Szklanego Domu”w miejscowości związanej z młodzieńczymi latami Stefana Żeromskiego. 16 stycznia 1980 r., po ponownym powołaniu przez Komendę Chorągwi Kieleckiej Kręgu Instruktorskiego „Łysica” włączył się do jego pracy. Został wybrany przewodniczącym Kręgu Instruktorskiego „Łysica-Jodła” w hufcu kieleckim. W ramach działalności Kręgu, uczestniczył w zbiórkach, złazach, wycieczkach; w tym odbył „podróż sentymentalną” do Wilna. 22 lipca 1981 r. Naczelnik ZHP przyznał mu stopień harcmistrza Polski Ludowej.

Został wybrany przewodniczącym Rady Zakładowej w Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w Kielcach. Od 1965 r. należał do PZPR, w której okresowo pełnił funkcję członka egzekutywy Podstawowej Organizacji Partyjnej w tym przedsiębiorstwie. Od 1976 r. pracował w Fabryce Łożysk Tocznych „Iskra” w Kielcach.

Za działalność zawodową i społeczną był odznaczony: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Powstania Warszawskiego, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim. Naczelnik ZHP rozkazem L./81 z l maja 1981 r. nadal mu Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”, a rozkazem z l lipca 1986 r. Rozetę-Miecze do tego Krzyża. Rozkazem Naczelnika L. 10/98 z 26IX 1998 r. otrzymał Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”.

Zmarł 11 stycznia 1999 r. w Kielcach. Został pochowany w Radomiu na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego




Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony