Kłodawski Józef

KŁODAWSKI JÓZEF KAZIMIERZ


(1898 – 1967 )





Urodził się 2 stycznia 1898 r. w Kielcach. Był synem Teodora - porucznika z czasów powstania styczniowego, kupca, który po 23 latach zesłania powrócił do Kielc. Matką była Maria z Degelmanów - córka kieleckiego kupca.

Do ZHP wstąpił 3 stycznia 1915 r. Należał do l KDH im. Dionizego Czachowskiego. Przyrzeczenie złożył 28 II 1915 r. W 1915 r. uczestniczył w kursie skautowym w Kielcach. W okresie I wojny światowej współdziałał z Polską Organizacją Wojskową. Harcerstwo w tym czasie utrzymywało z POW bliskie kontakty organizując wspólne akcje. W końcu 1915 r. organizacja ta podjęła działania przeciwko zarządzeniom okupacyjnych władz szkolnych, wprowadzającym do szkół powszechnych język niemiecki. W jego mieszkaniu organizowano zebrania rodziców dzieci uczęszczających do szkół, uświadamiano ich o konieczności przeciwstawienia się temu zarządzeniu, wręczano odezwy do mieszkańców Kielc. W 1917 r. jako instruktor ZHP uczestniczył w kursie w Przybysławicach.

W harcerstwie pełnił odpowiedzialne funkcje. Był m.in. zastępcą, a następnie inspektorem Okręgu X Aw Kielcach. Gdy w 1916 r. w Kielcach utworzono hufiec męski, należał do jego organizatorów i aktywnych działaczy. Był odpowiedzialny za wzniesienie na wzgórzu Brusznia pod Kielcami, w czasie I Zlotu Okręgowego w dniach 27—28 V 1917 r., krzyża ufundowanego przez harcerzy dla uczczenia pamięci uczestników Powstania Styczniowego. W 1917 r. jako student był drużynowym drużyny w Seminarium Nauczycielskim w Kielcach. Organizował dla harcerzy wycieczki i kurs krajoznawczy.

Wspólnie z Barbarą Knichowiecką i E. Massalskim wchodził w skład Komitetu Redakcyjnego organu Kieleckiego Okręgu ZHP „Nasz Druh”, którego pierwszy numer ukazał się 8 maja 1918 r. Ukończył Wyższą Szkołę Handlową w Warszawie. Uchwałą Harcerskiej Rady Naczelnej z 15 grudnia 1920 r. został mianowany harcmistrzem.

Po ukończeniu studiów pracował w organach samorządowych. W okresie międzywojennym przeprowadził się na kilka lat do Włocławka gdzie również włączył się w nurt pracy społecznej. Był działaczem Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Pełnił funkcję prezesa oddziału PTK w Kielcach. Był współzałożycielem Sekcji Fotograficznej utworzonej przy oddziale PTK. Opublikował kilka artykułów na łamach organu PTK „Ziemia”.

15 stycznia 1936 r. otrzymał odznakę XXV-lecia ZHP, a z okazji jubileuszu harcerstwa kieleckiego w 1937 r. otrzymał pamiątkową odznakę XXV-lecia. W końcu lat międzywojennych wchodził w skład Zarządu Okręgu ZHP w Kielcach jako kierownik okręgowy Kół Przyjaciół Harcerstwa na Ziemi Kieleckiej. W latach międzywojennych przewodniczył Radzie do Spraw Estetyki Kielc.

W chwili wybuchu II wojny światowej należał do grona organizatorów Pogotowia Wojennego Harcerzy w Kielcach. Jego doświadczenie i autorytet miały wpływ na powodzenie wielu akcji podejmowanych przez uczestników Pogotowia. W 1943 r. napisał pracę zatytułowaną „Przyszłe Kielce”. Zafascynowany urodą rodzinnego miasta i okolic przedstawił w niej wizję jego gospodarczego i kulturalnego rozwoju.

Po zakończeniu wojny włączył się do pracy Komendy Chorągwi Harcerzy w Kielcach. Od 21X1 1947 r. pełnił funkcję kierownika Wydziału Obozów i Zimowisk. 9 maja 1948 r. Naczelnictwo ZHP przyznało mu Złoty Krzyż Harcerski „Za Zasługę”.

Po wznowieniu działalności ZHP w 1956 r. ponownie włączył się do pracy harcerskiej. 31 I 1958 r. Chorągwiana Komisja Weryfikacyjna w Kielcach zweryfikowała go w stopniu harcmistrza. Włączył się do pracy Kręgu Instruktorskiego „Łysica” zrzeszającego najstarszych, doświadczonych instruktorów harcerskich.

Był aktywnym działaczem regionalnym. Podczas konferencji naukowej zorganizowanej przez Muzeum Ziemi w Warszawie oraz Instytut Badań Regionalnych w Kielcach na przełomie maja i czerwca 1946 r. zgłosił wnioski dotyczące rozwoju muzealnictwa regionalnego. W latach pięćdziesiątych XX wieku należał do inicjatorów utworzenia w Kielcach społecznego ruchu naukowego oraz rezerwatu przyrody na Kadzielni. Przez lata był prezesem Koła Miłośników Kielc. 27 lutego 1957 r. był członkiem — założycielem Kieleckiego Towarzystwa Naukowego. Posiadał uprawnienia przewodnika turystycznego po regionie świętokrzyskim. Aktywną działalność prowadził na polu opieki nad zabytkami.

Zmarł 21 grudnia 1967 r.

Za swą działalność był wielokrotnie odznaczony i wyróżniony zarówno w latach międzywojennych jak i po II wojnie światowej. Posiadał: Krzyż Polskiej Organizacji Wojskowej (1919), Krzyż Niepodległości (1933), Medal 10-lecia Odzyskania Niepodległości (1926), Srebrny Krzyż Zasługi (1957), Złotą Honorową Odznakę PTTK.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony