Młynarczyk Tadeusz

MŁYNARCZYK TADEUSZ


(1916 – 2010 )





Urodził się 21 XI 1916 r. w Białogonie. Był synem Bolesława i Marianny z domu Kowalskiej. Szkołę powszechną ukończył w Białogonie.

W piątej klasie wstąpił do drużyny harcerskiej, której drużynowym był nauczyciel - regionalista i krajoznawca - Sylwester Kowalczewski. Jego następcą był Jan Zawadzki, który wysłał go na kurs wodzów zuchowych do Kaczyna. Komendantem kursu był Stefan Krzemiński, znany kielecki instruktor, twórca drużyn zuchowych w Chorągwi Kieleckiej. W 1932 r. zorganizował w Białogonie drużynę zuchową, którą prowadził do 1934 r. Po następnym kursie w Kaczynie został skierowany przez Komendę Hufca Harcerzy do 7 KDH przy Szkole Powszechnej im. S. Konarskiego.

W tym samym czasie przeprowadził się do Kielc i został przyjęty na praktykę ślusarską do fabryki „Granat”. Jednocześnie pracował, uczył się zaocznie i pełnił funkcję drużynowego. W 1936 r. został powołany na kurs podharcmistrzowski do Kaczyna, którego komendantem był dh. K. Pyzik. W 1937 r. został mianowany podharcmistrzem i przybocznym komendanta Hufca Harcerzy w Kielcach. Jednocześnie nadal pełnił funkcję drużynowego 7 KDH i w tym samym roku zorganizował obóz tej drużyny w Ojcowie. W następnym roku został powołany do odbycia czynnej służby wojskowej w 10 P. S. K w Łańcucie. W czasie pełnienia tej służby prowadził drużynę harcerzy przy szkole powszechnej w Łańcucie.

We wrześniu 1939 r. wyruszył na front w składzie 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej płk. Mączka. 19 września 1939 r. wraz z tą brygadą przekroczył granicę polsko-węgierską, gdzie został internowany. W 1940 r. naczelnik Głównej Kwatery Harcerzy Zbigniew Trylski urlopował wszystkich instruktorów z obozów internowanych i skierował ich do ośrodka skautowego w Sikszo. Zorganizowano w nim szkołę dla dzieci uchodźców, sierot i tych które przekroczyły granice z wojskiem. Nauczycielami i wychowawcami byli instruktorzy, którzy posiadali wykształcenie pedagogiczne. Znalazł się wśród tych którzy prowadzili drużyny harcerskie. Organizacja szkoły była oparta na metodyce harcerskiej.

W 1943 r. władze węgierskie zażądały, aby wszyscy instruktorzy harcerscy powrócili do obozów, a Naczelnik ZHP polecił, aby instruktorzy zameldowali się w obozie w Budapeszcie. Wszyscy wykonali rozkaz, ale wśród części instruktorów powstała myśl ucieczki. Podczas wojny miał pseudonim „Gryf”. Po opuszczeniu obozu zgłosił się do władz polskich i został skierowany do fabryki tekstylnej Klingergyar w Budakalasze. Po podjęciu pracy wraz z innymi instruktorami został zakonspirowany w AK pod dowództwem „Dr Hanusa”. Po wkroczeniu na Węgry wojsk radzieckich został przydzielony do pracy w radzieckiej komendanturze jako tłumacz.

W listopadzie 1945 r. powrócił do Kielc i został przyjęty do pracy w Urzędzie Wojewódzkim, gdzie pracował w różnych wydziałach do 1980 r. kiedy przeszedł na emeryturę.

Po podjęciu pracy zgłosił się do p.o. komendanta Chorągwi Harcerzy w Kielcach Jana Zawadzkiego. W marcu 1946 r. został skierowany przez Komendę Hufca Harcerzy w Kielcach do 2 KDH im. gen. J. H. Dąbrowskiego przy Liceum S. Żeromskiego. W krótkim czasie powstał szczep liczący 150 harcerzy. Pierwszy po wojnie obóz stały odbył się w Bocheńcu. Po nim 2 KDH wyjechała na obóz wędrowny, którego był komendantem. W tym samym roku został mianowany komendantem Hufca Harcerzy w Kielcach. Jednocześnie pełnił funkcje szczepowego 2 KDH. W 1947 r. drużyna zorganizowała obóz letni w Jelitkowie koło Jeleniej Góry oraz obóz wędrowny nad morzem. Zimowisko drużyny zlokalizowano w Zakopanem. W 1948 r. zorganizował obóz w Paczkowie. W okresie prowadzenia szczepu przy pomocy szkoły zakupiono instrumenty i zorganizowano pluton, który stanowił orkiestrę dętą. Po powrocie z obozu w Paczkowie, na własną prośbę, został zwolniony ze wszystkich funkcji harcerskich.

Po reaktywowaniu ZHP w 1956 r. ponownie włączył się do pracy harcerskiej. W 1957 r. pełnił funkcję komendanta kursu drużynowych zorganizowanego przez Komendę Chorągwi Kieleckiej w Sielpi. Po powołaniu w 1980 r. Kręgu Instruktorskiego „Łysica”, skupiającego najstarszych instruktorów harcerskich włączył się do jego działalności.

Rozkazem Komendy Kieleckiej Chorągwi ZHP im. Stefana Żeroms-kiego L.5/83 z 12 grudnia 1983 r. został mianowany harcmistrzem. Naczelnik ZHP rozkazem L.7/86 z l lipca 1986 r. odznaczył go Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” z Rozetą-Mieczami.

Zmarł 12 grudnia 2010 r. w Kielcach.

Za działalność zawodową i społeczną otrzymał następujące odznaczenia i wyróżnienia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny i Brązowy Krzyż Zasługi, Brązowy Krzyż ZHP Za Zasługę, Medal Wolności i Zwycięstwa, Krzyż Partyzancki, Medal Za Udział w Wojnie Obronnej 1939, Brązowy i Srebrny Medal Za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotą Odznakę TPPR, Złotą Odznakę LOK.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony