Bieńkowski Tadeusz

BIENKOWSKI TADEUSZ


(1897 – 1940 )





Urodził się 29 maja 1897 r. w Kielcach. Był synem Bronisława i Józefy. Ojciec był nauczycielem języków starożytnych. Za działalność antyrosyjską został przeniesiony z Piotrkowa Trybunalskiego do Kielc. Od 1890 r. uczył języków łacińskiego i greckiego w Kieleckiej Wyższej Szkole Realnej. Zmarł w 1903 r. zostawiając dwóch małych synów i córkę Eugenię, która urodziła się już po śmierci ojca.

Jako uczeń piątej klasy Miejskiej Szkoły Handlowej w Kielcach wstąpił do tajnego zastępu skautowego Bronisława Kowalczewskiego, a po utworzeniu w tej szkole drużyny skautowej, noszącej początkowo imię Romualda Traugutta, a następnie płk Dionizego Czachowskiego, został jej członkiem i należał do starszyzny drużyny. Uczestniczył w zakładaniu nowych drużyn w Kielcach: 2 Drużyny im. Stefana Żółkiewskiego w Szkole Handlowej, a także 3 Drużyny im. T. Kościuszki w Szkole Powszechnej im. Stanisława Staszica, której był pierwszym drużynowym w stopniu przodownika ZHP. We wrześniu 1916 r., po utworzeniu w Kielcach męskiego hufca harcerzy, został jego komendantem. W połowie grudnia tego roku awansował na stanowisko komendanta (inspektora) nowo zorganizowanego Okręgu Męskiego ZHP X A.

W latach wojny był związany z organizacjami o charakterze militarnym. W 1914 r. wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich i uczestniczył w kursie instruktorskim w Nowym Sączu. W roku następnym został przyjęty do Polskiej Organizacji Wojskowej i był słuchaczem szkoły wojskowej zorganizowanej przez oficera I Brygady Legionów J. Piłsudskiego por. Juliusza Ulricha. Po zdaniu matury w 1916 r. uczestniczył w zajęciach Szkoły Podoficerskiej POW prowadzonej przez komendanta tej organizacji w Kielcach; Sewera Kirtiklisa. Po jej ukończeniu otrzymał stopień podoficera. W końcu października 1918 r. działając z ramienia POW przeprowadził mobilizację harcerzy Kieleckiego Okręgu ZHP do Batalionu Harcerskiego w Warszawie. W tym batalionie był subalternem w kompanii małopolskiej, do której przydzielono 40 kielczan. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 r. służył w szeregach Armii Ochotniczej. W lutym 1922 r. został słuchaczem Szkoły Podchorążych 28 Pułku Piechoty., a po jej ukończeniu pełnił służbę w 35 pp. jako oficer zawodowy. Jesienią 1924 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu porucznika.

Dwukrotnie przerywane studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego ukończył w 1926 r. i podjął pracę w Urzędzie Powiatowym we Włoszczowie na stanowisku sekretarza wydziału. W tym czasie pełnił, do 1936 r. kierownicze funkcje w Komunalnej Kasie Oszczędności w Powiatowym Urzędzie Rozjemczym.

14 stycznia 1937 r. przeszedł na własną prośbę w stan spoczynku ze względu na zły stan zdrowia i zamieszkał w rodzinnym mieście. Pracował społecznie w Polskim Związku Strzeleckim i Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Utrzymywał także nadal kontakty z harcerstwem. Jako podharcmistrz uczestniczył w pracach Kieleckiego Okręgu ZHP, oraz Komendy Chorągwi Męskiej w Kielcach. Po powstaniu w 1937 r. Koła Harcerzy z Czasów Walk o Niepodległość pełnił w nim kolejno funkcję wiceprzewodniczącego i przewodniczącego. W 1939 r. współpracował z Wojennym Pogotowiem Harcerzy.

Zmarł 3 kwietnia 1940 r. Został pochowany na Cmentarzu Starym a jego grób jest także symbolicznym miejscem spoczynku młodszego brata Jana jednego z pierwszych harcerzy l KDH im. D. Czachowskiego zamordowanego 29 października 1941 r. w Oświęcimiu.

Za swą działalność był odznaczony Krzyżem Legionowym (Krzyż POW) i Medalem Niepodległości Za Wojnę 1920 roku. W 1937 r. został awansowany do stopnia majora rezerwy Wojska Polskiego i otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Włodzimierz Matwin

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony