Arendarski Bogusław

Arendarski Bogusław


(1913 –1984 )





Urodził się 15 grudnia 1913 r. w rodzinie robotniczej. Ojciec był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej i brał udział w bojówkach walczących z przedstawicielami władzy carskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był aktywnym działaczem tej partii.

Bogusław od najmłodszych lat był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego, początkowo w szkole powszechnej, a następnie w Seminarium Nauczycielskim w Jędrzejowie, gdzie był drużynowym drużyny im. Tadeusza. Kościuszki. W latach 1929-1934 organizował coroczne spływy kajakowe Nidą do Motkowic i Wisłą do Warszawy. Sprzęt wodny wykonywali sami harcerze pod jego kierunkiem.

Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego, w 1934 r. został powołany do służby wojskowej w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy przy 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach, skąd po kilku miesiącach został usunięty za krytykowanie rozkazu oficera. W 1936 r. wyjechał do Warszawy na studia w Wolnej Wszechnicy na wydziale zajęć praktycznych dla nauczycieli.

Od l września 1936 r. do czerwca 1937 r. pełnił funkcję drużynowego jednej z drużyn w Warszawie. W okresie od września 1937 r do 30 czerwca 1938 r. był drużynowym w Białogonie. l września 1938 r. otrzymał pracę nauczyciela w Bodzentynie i zajął się organizacją hufca świętokrzyskiego skupiającego drużyny harcerzy z powiatu kieleckiego. Został mianowany komendantem tego hufca.

Po wybuchu wojny dostał się do niemieckiej niewoli, z której zbiegł w październiku 1939 r. i wrócił do Bodzentyna. W listopadzie 1939 r nawiązał kontakt z Józefem Dobskim, późniejszym komendantem konspiracyjnej chorągwi harcerzy Ula „Skała”, który zaproponował mu stworzenie komórki wywiadu w Bodzentynie. Zorganizował punkty wywiadowcze na terenie gminy Bodzentyn, obsadzone przez harcerki i harcerzy. Utworzona komórka wywiadowcza została podporządkowana por. Mieczysławowi Drewiczowi ps. „Urban” ze Związku Walki Zbrojnej, składającą się z 20 chłopców należących do Bojowych Szkół i Zawiszaków.

Dużym jego osiągnięciem było zorganizowanie przez Szare Szeregi w Bodzentynie szpitala liczącego 20 łóżek dla chorych i rannych partyzantów, obsługiwanego przez harcerki i harcerzy. Niezbędne lekarstwa i opatrunki dostarczali kieleccy instruktorzy i działacze PCK - hm. Ryszard Unger i hm. Edward Meissner. Podczas ofensywy styczniowej w 1945 r. zorganizowany w nim został szpital dla żołnierzy Armii Czerwonej. W maju 1945 r. wyjechał z Grupą Ekonomiczną z Kielc do Legnicy, gdzie w latach 1945-1947 był naczelnikiem Wydziału Kultury.

W 1948 r. powrócił do Kielc i z ramienia Komendy Chorągwi Harcerzy prowadził gospodarstwo w ośrodku w Baszowicach, przekazane harcerstwu przez władze wojewódzkie.

Był nauczycielem w V Liceum Ogólnokształcącym im. ks. Piotra Ściegiennego, skąd w 1974 r. przeszedł na emeryturę. Choroby przebyte w latach okupacji spowodowały, że w końcu lat siedemdziesitych uległ całkowitemu porażeniu kręgosłupa i jako inwalida nie opuszczał mieszkania. Był pod opieką żony i córki.

W 1981 r. wstąpił do Kręgu Instruktorskiego „Łysica” przy Kieleckiej Chorągwi im. Stefana Żeromskiego. W 1933 r. Naczelnik Głównej Kwatery Harcerzy mianował go podharcmistrzem.

Jako członek Kręgu „Łysica” otrzymał stopień harcmistrza rozkazem komendanta Kieleckiej Chorągwi ZHP im. S. Żeromskiego L. 3/81 z 24 IV 1981 r. W 1973 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

Zmarł w Kielcach 13 stycznia 1984r. Został pochowany na Cmentarzu Starym.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony