Całka Witold Józef

Całka Witold Józef


(1928 –1998 )





Urodził się 14 czerwca 1928 r. w Kielcach. Był synem Józefa i Felicji z domu Kopeć. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej im. Stanisława Staszica w Kielcach.

W 1936 r. wstąpił do gromady zuchowej w tej szkole. W 1938 r. został harcerzem 3 KDH im. T. Kościuszki. 3 maja 1939 r. złożył przyrzeczenie harcerskie. Od 26 sierpnia do 31 października 1939 r. był członkiem Pogotowia Wojennego Harcerzy w Kielcach.

W pierwszych dniach wojny udzielał pomocy żołnierzom broniącym miasta na wzgórzu Kadzielnia. Później dostarczał żywność polskim jeńcom wojskowym przetrzymywanym przez Niemców w areszcie przy ulicy Zamkowej. Od 14 września 1942 r. do stycznia 1945 r. był członkiem Szarych Szeregów. Przysięgę złożył na ręce ówczesnego komendanta konspiracyjnej Chorągwi Harcerzy Ula „Skała” - Edwarda Wołoszyna.

Uczestniczył w działaniach podejmowanych przez tę organizację w Kielcach - dostarczał konspiracyjną prasę, malował antyhitlerowskie napisy, brał udział w tzw. „obstawie” transportu broni, którą przechowywano na cmentarzu ewangelickim w Kielcach. W czasie okupacji utrzymywał stałe kontakty z harcerzami - znajomymi z lat przedwojennych.

Po zakończeniu wojny podjął naukę w Gimnazjum i Liceum im. J. Śniadeckiego. W 1945 r. uczestniczył w kursie drużynowych zorganizowanym w ramach Centralnej Akcji Szkoleniowej ZHP. Brał również udział w kursie sterników lądowych na jeziorze Gopło.

W latach 1945-1948 należał do l KDH im. Dionizego Czachowskiego. 22-23 IX 1945 r. uczestniczył w zlocie zorganizowanym z okazji 25-lecia Harcerstwa Górnośląskiego, który odbył się w Katowicach. W kwietniu 1946 r. brał udział w Zlocie Młodzieży w Szczecinie pod hasłem „Trzymamy straż nad Odrą”.

Po zdaniu matury w 1948 r. dostał się na studia na Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu w Poznaniu. Po ukończeniu trzeciego roku studiów został aresztowany za przynależność do działającej w konspiracji Polskiej Organizacji Wojskowej. Sad Rejonowy w Kielcach skazał go 30 marca 1952 r. na dożywocie. Na mocy dekretu z 13 czerwca 1953 r. wyrok został zamieniony na 10 lat więzienia. W 1957 r. po ogłoszeniu amnestii został zwolniony z więzienia.

Pracował w kieleckim oddziale Banku Inwestycyjnego i w Rejonowym Oddziale „Centrostalu” w Kielcach. W latach wojny i w okresie powojennym używał pseudonimów: „Roch”, „Podziomek” i „Binieński”.

W 1981 r. po powołaniu przez Komendę Kieleckiej Chorągwi ZHP Kręgów Instruktorskich „Łysica,” rozpoczął działalność w Kręgu „Łysica-Jodła” w hufcu Kielce-miasto. Uczestniczył we wszystkich przedsięwzięciach podejmowanych przez ten Krąg: zlotach, dorocznych spotkaniach w Sielpi oraz Ogólnopolskich Zlotach Seniorów Harcerskich.

Był autorem pracy „Historia żeglarstwa harcerskiego w latach 1918-1939”, której napisanie stanowiło jedno z zadań próby harcmistrzowskiej. Rozkazem komendanta chorągwi ZHP im. Stefana Żeromskiego L. 7/87 z l października 1987 r. otrzymał stopień harcmistrza. Uczestniczył w Zjeździe członków Szarych Szeregów w Wesołej koło Warszawy oraz w Światowym Zjeździe Kombatantów AK w Warszawie w 1992 r. i w Światowym Zlocie ZHP w Zegrzu w 1995 r.

Zmarł w Kielcach 16 XII 1998 r. Został pochowany na Cmentarzu Starym.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony