Orliński Henryk

ORLINSKI HENRYK


(1930 –1997 )





Urodził się 161 1930 r. w Kielcach. Był synem Józefa i Władysławy z Gamońskich. Ojciec był rzemieślnikiem, zajmował się szewstwem. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej nr 9 w dzielnicy Baranówek, gdzie wstąpił do drużyny harcerskiej im. Stefana Czarnieckiego.

Po wojnie rozpoczął naukę w Gimnazjum i Liceum im. Jana Sniadeckiego, a następnie kontynuował ją w Liceum im. Stefana Żeromskiego. W 1946 r. pełnił funkcję zastępowego w 12 KDH. W 1947 r. ukończył kurs drużynowych i 5 października 1949 r. został mianowany drużynowym tej drużyny. W lipcu i sierpniu 1948 r. uczestniczył ze swoją drużyną, w ramach prowadzonej wówczas przez ZHP akcji „Harcerska Służba Polsce”, obozowej akcji Chorągwi Kieleckiej. Tworzyła ona tzw. Świętokrzyską Grupę Obozów i zlokalizowana była w okolicach Olecka. W czasie obozów harcerze z jego drużyny pracowali przy okopywaniu leśnych sadzonek, zbiorach zboża w Państwowym Gospodarstwie Rolnym Bolki oraz grabieniu i zwózce siana. Podczas pływania i nurkowania w jeziorze Olecko harcerze wyłowili zatopioną łódź żaglową. Została ona przywieziona do Kielc z myślą o drużynach żeglarskich. Przez kilka lat leżała na terenie Komendy Chorągwi Harcerzy przy ulicy Niecałej 5, ale niestety, nie doczekała się otwarcia w Kielcach zalewu. Komendantem tego zgrupowania był phm Marian Szczęśniak. Po obozie otrzymał 28 lipca 1948 r. stopień Harcerza Orlego.

W końcu 1949 r. kiedy ówczesna władza podejmowała pierwsze działania związane z likwidacją ZHP nie zawiesił pracy 12 KDH i prowadził nielegalne zbiórki harcerskie. W konsekwencji został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W więzieniu spędził okres od września 1949 r. do maja 1950 r. W 1951 r. rozpoczął pracę w Wojewódzkim Biurze Centrali Handlowej Przemysłu Papierniczego.

Po krótkim czasie pełnienia służby wojskowej powrócił do Kielc gdzie podjął pracę w Kieleckich Zakładach Gastronomicznych. W 1951 r. uczestniczył w kursie organizatorów turystyki. Po latach wspominał, że „od tej pory stał się uczniem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego”. W 1986 r. ukończył dwuletnie zaoczne Studium Organizacji i Ekonomiki Turystyki. W 1968 r. objął funkcję sekretarza Zarządu Oddziału PTTK w Kielcach. Po raz ostatni został wybrany na tę funkcję w 1976 r., a do 1991 r. był wybierany członkiem Zarządu Oddziału. Był instruktorem krajoznawstwa, przewodnikiem turystycznym i przodownikiem kilku dyscyplin turystyki kwalifikowanej. Pod jego kierownictwem oddział PTTK w Kielcach osiągnął bardzo dobre wyniki ekonomiczne i programowe w dziedzinie krajoznawstwa.

Ponownie włączył się do pracy harcerskiej po reaktywowaniu przez Komendę Kieleckiej Chorągwi ZHP im. Stefana Żeromskiego Kręgu Instruktorskiego „Łysica”. Początkowo w Kręgu kieleckim mającym kryptonim „Jodła” kierował pracą zastępu turystycznego, a od 1984 r. — zastępu socjalnego. W 1982 r. za aktywny udział w obchodach jubileuszu harcerstwa kieleckiego, został wyróżniony odznaką i dyplomem 70-lecia ZHP na kielecczyźnie. W 1987 r. rozkazem komendanta Chorągwi L.7/87 z 10 X 1987 r. otrzymał stopień harcmistrza.

Posiadał wybitny talent gawędziarski, pięknie recytował legendy i własne utwory literackie.

Za całokształt pracy zawodowej i społecznej, zwłaszcza na polu turystyki posiadał wiele odznaczeń i wyróżnień: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznakę Zasłużony Działacz Turystyki, Srebrną i Złotą Odznakę Zasłużony w pracy PTTK wśród młodzieży. Był pierwszym w historii laureatem Oddziału Świętokrzyskiego PTTK za wybitne osiągnięcia w dziedzinie krajoznawstwa i turystyki. Naczelnik ZHP rozkazem L.4/90 z 3 kwietnia 1990 r. przyznał mu Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”.

Zmarł 30 maja 1997 r. w Kielcach. Został pochowany na Cmentarzu Nowym w Kielcach.

Jego imię nosi szlak turystyczny oznaczony kolorem żółtym z Widełek do Szydłowa.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony