Suliga Jan Antoni

Suliga Jan


(1925 –2000 )





Urodził się 5 kwietnia 1925 r. w Złotej Wodzie w powiecie kieleckim. Był synem Jana - jednego z pierwszych kieleckich harcerzy oraz Wandy z domu Banasińskiej.

W 1937 r. wstąpił do 15 KDH, w której w latach 1938-1939 był zastępowym, a w sierpniu 1939 r. powierzono mu pełnienie obowiązków drużynowego. Od początku okupacji działał w konspiracyjnym harcerstwie. W 1942 został komendantem Roju „Zawiszy” i Bojowych Szkół Szarych Szeregów w Kielcach. Przyjął pseudonim „Ziemomysł”. Organizował i nadzorował akcje podejmowane przez harcerzy na terenie Kielc. Szczególnie aktywna była ich działalność w ramach „małego sabotażu”: likwidacji niemieckich orłów na budynkach magistratu i poczty głównej, kolportowaniu ulotek i gazetek w ramach akcji „N”, której celem było szerzenie wśród Niemców defetyzmu.

Znana była akcja stemplowania symbolem Polski Walczącej tzw. „gadzinówek” - gazet wydawanych przez okupanta w języku polskim. Przygotowania do tych akcji odbywały się w jego mieszkaniu przy ulicy Wesołej 25. Podzielił miasto na sektory i przydzielał im konkretne zadania. Było to: zrywanie niemieckich flag, malowanie znaków kotwicy, obserwacje ruchów jednostek Wermachtu, przekazywanie do Londynu komunikatów meteorologicznych ważnych dla organizatorów zrzutów lotniczych. Zorganizował w Kielcach siatkę łączności sztafetowej. W 1943 r. ukończył kurs podharcmistrzowski tzw. „szkołę za lasem”. W tym samym roku został mianowany podharcmistrzem. W VIII 1944 r. wraz z drużyną BS uczestniczył w koncentracji oddziałów AK. Ze starszymi harcerzami został oddelegowany do dyspozycji Komendy Okręgu AK i przekazany do 4 p.p. leg.

W okresie okupacji w latach 1940-1941 pracował jako sprzedawca w sklepie komisowym, w latach 1941-1942 był robotnikiem w Przedsiębiorstwie Budowalnym inż. Łygowicza. Od 1943 r. do 1945 r. pracował jako kreślarz w Biurze Techniczno-Budowlanym inż. W. Gąsiorowskiego w Kielcach. W latach wojny rozpoczął studia na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, którym kierował znany architekt prof. Bohdan Pniewski.

Po zakończeniu działań wojennych na terenie Kielc, wspólnie z druhną Eugenią Praussową uzyskali zezwolenie Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego na reaktywowanie harcerstwa w mieście. W marcu 1945 r. przed budynkiem Szkoły Handlowej przy ul. M. Kopernika zorganizował pierwszy po wojnie przegląd drużyn harcerskich. 21 maja tego roku został mianowany komendantem Hufca Harcerzy w Kielcach. Uczestniczył w kształceniu kadry instruktorskiej Hufca i Chorągwi Harcerzy. W dniach 17-27 lipca 1945 wraz z kieleckimi harcerzami brał udział w kursie zorganizowanym w Łodzi przez Główną Kwaterę Harcerzy dla instruktorów zuchowych. W tym samym roku uczestniczył w obozie zorganizowanym w ramach Centralnej Akcji Szkoleniowej.

W latach 1946-50 pracował jako asystent na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Włączył się wówczas do pracy Kręgu Starszoharcerskiego „Kuźnica” w Warszawie. W okresie 1950—1958 pracował na stanowisku starszego asystenta w Miastoprojekcie w Krakowie.

Po Zjeździe Łódzkim w XII 1956 r., w wyniku którego reaktywowano ZHP ponownie włączył się do pracy harcerskiej. Został mianowany komendantem Hufca ZHP Kraków - Grzegórzki. Pełnił ją do 1958 r., kiedy to przeprowadził się do Łodzi.

W latach 1958-1961 był zatrudniony w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi na stanowisku kierownika Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej. Przez następne 11 lat to samo stanowisko pełnił przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu. W 1972 r. powrócił do Warszawy i pracował w Instytucie Urbanistyki i Architektury na stanowisku zastępcy naczelnego dyrektora. Kolejno pracował w Instytucie Kształtowania Środowiska w Warszawie, gdzie kierował Zakładem Naukowo-Badawczym. W tym okresie obronił dysertację doktorską z architektury poświęconą planowej realizacji budownictwa miejskiego. Uczestniczył w licznych krajowych i zagranicznych sympozjach i konferencjach naukowych. Zrealizował projekty wielu obiektów m.in., osiedla mieszkaniowego „Słoneczne” w Nowej Hucie, Zespołu Szkół Hutniczych w Nowej Hucie, Zespołu Szkół Chemicznych w Oświęcimiu, Szkoły Tysiąclecia w Zgierzu, był generalnym projektantem Głogowskiego Okręgu Miedziowego za co otrzymał w 1963 r. nagrodę państwową I stopnia.

Na kilka lat wyjechał do Algierii, gdzie na Uniwersytecie w Konstantinie prowadził wykłady z architektury. Po przejściu na emeryturę zajmował się problematyką likwidacji barier uniemożliwiających poruszanie się ludziom niepełnosprawnym.

Po 1980 r. ponownie włączył się do pracy harcerskiej. Był organizatorem Kręgu Instruktorskiego „Łysica-Skała” w Warszawie, w którym skupił działaczy harcerskich wywodzących się z Kielc, mieszkających w stolicy. Uczestniczył w sejmikach Kręgu, które odbywały się w Sielpi oraz w sesjach historycznych organizowanych przez Komisję Historyczną Chorągwi im. Stefana Żeromskiego.

Komendant chorągwi rozkazem L.9/80 z 29 listopada 1980 r. mianował go harcmistrzem. Naczelnik ZHP rozkazem L. 10/82 z 29 września 1982 r. nadał mu Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” z Rozetą-Mieczami.

Od 1951 r. należał do Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej, od 1962 r. do Towarzystwa Urbanistów Polskich. W 1967 r. wstąpił do PZPR, a w 1968 r. do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Szarych Szeregów i zajmował się w nim weryfikacją członków. Był również członkiem Rady Naczelnej tego stowarzyszenia.

Posiadał m.in. następujące odznaczenia: Srebrny Krzyż Zasługi (1956), Złoty Krzyż Zasługi (1969), Odznakę Grunwaldzką (1970), Medal Zwycięstwa i Wolności (1972), Medal XXX-lecia PRL (1974).

Zmarł w Warszawie 26 kwietnia 2000 r. Został pochowany z honorami harcerskimi w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Starym.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony