Gierowski Włodzimierz

GIEROWSKI WŁODZIMIERZ


(1897 –1965 )





Urodził się 19 lutego 1897 r. w Kielcach. Po ukończeniu szkoły powszechnej podjął naukę w kieleckiej Szkole Handlowej. Jako jej uczeń wykazywał się dużą aktywnością. Należał do Koła Gimnastycznego założonego przez ucznia tej szkoły Jana Czystowskiego, które miało charakter organizacji paramilitarnej. W 1909 r. utworzył wraz ze swoimi szkolnymi kolegami tajną organizację, którą nazwał „partią wojenną”. Miała ona za zadanie „doskonalenie w odwadze, poznawanie musztry i uczenia się władania bronią". W okresie zaborów utrzymywał kontakt z organizacją „Zarzewie”.

Należał do prekursorów ruchu harcerskiego w Kielcach. Utworzył pierwszy zastęp skautowy, który przyjął nazwę „Psy”. Inauguracyjna zbiórka odbyła się 24 października 1912 r. w domu jego rodziców. Datę tę przyjęto jako początek zorganizowanego ruchu harcerskiego na Ziemi Kieleckiej. Wraz ze swoim zastępem odbywał konspiracyjne zbiórki na podkieleckim wzgórzu Telegraf. Podczas zbiórek ćwiczono sygnalizację oraz przeprowadzano zwiady terenowe. W 1914 r. został członkiem organizacji „Strzelec”.

Przed wybuchem I wojny światowej przez rok był słuchaczem korpusu kadetów w Kijowie. W 1914 r. wstąpił do I Brygady Legionów. W wojnie uczestniczył jako starszy szeregowy. W lipcu 1915 r. został kontuzjowany wybuchem granatu w bitwie pod Tarłowem. Był także ranny w ataku l p.p. na wieś Jastków. Miał przestrzeloną krtań i płuca. Służbę w legionach zakończył w stopniu sierżanta. W X 1918 r. przebywał w Szkole Inwalidów w Krakowie. Brał udział w rozbrajaniu Austriaków i zajmowaniu koszar.

Po zakończeniu wojny wstąpił do Wyższej Szkoły Wojennej, którą ukończył z wyróżnieniem w 1928 r jako oficer dyplomowany. W latach 1928-1932 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym. Opublikował wówczas prace z zakresu wojskowości. W latach 1932-1935 był wykładowcą w Szkole Artylerii w Toruniu, a następnie jako oficer Sztabu Generalnego pełnił służbę w Inspektoracie Armii. Został wówczas miano-wany majorem dyplomowanym.

Współpracował z Komendą Chorągwi Harcerzy w Kielcach. W 1937 r. z okazji Zlotu XXV-lecia Harcerstwa Kieleckiego opublikował w wydawnictwie jubileuszowym artykuł „W wolnej Polsce”. U podstaw harcerstwa kieleckiego. Wspomnienia uczestnika". W latach międzywojennych należał do inicjatorów budowy Domu Harcerza w Kielcach. Wybuch wojny nie pozwolił na realizację tego przedsięwzięcia.

W maju 1938 r. został przeniesiony w stan spoczynku, lecz 15 marca 1939 r. powrócił do Inspektoratu Armii. W wojnie obronnej 1939 r. brał udział jako I oficer Sztabu 2 Dywizji Piechoty Legionów walczącej w obronie Modlina. Był oficerem do zleceń specjalnych Naczelnego Dowództwa w Armii „Kraków” w Grupie Operacyjnej „Śląsk”. Po klęsce wrześniowej przedostał się do Rumunii, gdzie przebywał do 15 stycznia 1941 r. W wyniku orzeczenia komisji Czerwonego Krzyża został zwolniony jako inwalida z obozu w którym był internowany i przybył do Kielc.

W lutym 1941 r. aresztowany przez gestapo, wkrótce został zwolniony. Do końca okupacji pracował w dzierżawionym ogrodzie.

W styczniu 1945 r. zgłosił się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Kielcach. Z wojska został zwolniony jako inwalida wojenny. Po II wojnie światowej pracował w Kielcach w instytucjach rolniczych, oddziale Narodowego Banku Polskiego oraz w Kieleckim Zarządzie Aptek.

W 1950 r. został awansowany do stopnia podpułkownika rezerwy. Jednocześnie włączył się w nurt działalności krajoznawczej i regionalistycznej. Posiadał uprawnienia przewodnika turystycznego po regionie świętokrzyskim I klasy. Był aktywnym członkiem Koła Miłośników Kielc i Regionu.

Pracował społecznie w Komisji Opieki nad Zabytkami w ówczesnym Zarządzie Okręgu Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Był prelegentem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej i lektorem języka rosyjskiego. Był również członkiem Związku Inwalidów Wojennych, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, Ligi Przyjaciół Żołnierza oraz Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego i Kieleckiego Towarzystwa Naukowego.

Na łamach kieleckiego dziennika „Słowo Ludu” publikował artykuły poświęcone regionowi świętokrzyskiemu i jego dziejom. W 1961 r. złożył w Wojskowym Instytucie Historycznym pracę „Plan zachodni - geneza - ewolucja i realizacja”. W okresie obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego napisał przewodnik po Kielcach, który niestety nie został wydany drukiem. Pozostawił zbiór rękopisów i bogaty księgozbiór.

Zmarł 17 czerwca 1965 r. w Kielcach. Został pochowany na miejscowym Cmentarzu Starym.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony