Natwora Irena

NATWORA IRENA


(1937 –2002 )





Urodziła się 4 marca 1937 r. w Ciosowej w powiecie kieleckim. Była córką Andrzeja i Stanisławy z domu Misztal-Żelaznych. W 1955 r. ukończyła II Liceum Ogólnokształcące w Kielcach. W latach 1955-1959 studiowała na Wydziale Fizyki, Matematyki i Chemii ówczesnej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach, włączonej później do struktur Uniwersytetu Śląskiego.

l września 1959 r. rozpoczęła pracę zawodową jako nauczycielka fizyki w Technikum Ekonomicznym w Kielcach, które 15 stycznia 1967 r. zostało przekształcone w 4-letnie Liceum Ekonomiczne. Od l marca 1968 r. nosi ono imię Oskara Langego. Równocześnie, krótko uczyła chemii w Liceum Plastycznym w Kielcach.

W 1959 r. objęła opiekę z ramienia Rady Pedagogicznej nad 4 Kielecką Drużyną Harcerek im. Emilii Plater w Technikum Ekonomicznym. Funkcję tę pełniła, z przerwą w roku szkolnym 1967-1968, do przejścia na emeryturę w 1990 r. Rozkazem Komendy Hufca Kielce-miasto L. 1/71 z 14 lutego 1971 r. weszła w skład korpusu instruktorskiego hufca i otrzymała stopień przewodnika. 2 lutego 1973 r. rozkazem L. 1/73 została mianowana podharcmistrzynią. Komendant Kieleckiej Chorągwi ZHP im. Stefana Żeromskiego rozkazem L. 6/74 z 15 lipca 1974 r. przyznał jej stopień harcmistrzyni.

Drużyna harcerska z „Ekonomika” dzięki jej pracy była nie tylko najliczniejszą, ale i najlepiej pracującą organizacją w szkole. Po przekształceniu w szczep odnosiła również sukcesy na terenie Kielc i Kieleckiej Chorągwi. Harcerki uczestniczyły w akcji noszącej kryptonim „Jodła” związanej z nadaniem Chorągwi Kieleckiej imienia Stefana Żeromskiego podczas zlotu, który odbył się w Kielcach 5—7 VI1971 r. Szczep zrzeszał początkowo 4 drużyny i Młodzieżowy Krąg Instruktorski. Największy sukces odniósł pod jej kierownictwem w 1976 r., kiedy zwyciężył na szczeblu Kieleckiej Chorągwi we współzawodnictwie prowadzonym wśród drużyn i szczepów pracujących w szkołach ponadpodstawowych Kielecczyzny.

Osobiście brała również udział w działalności kieleckiego hufca. Na V Konferencji 16 grudnia 1973 r. została wybrana w skład Rady Hufca Kielce-miasto. 26 lutego 1976 r. reprezentowała hufiec kielecki na VII Konferencji Chorągwi Kieleckiej. W szczepie istniały kluby specjalnościowe: Wiedzy o Polsce i Świecie Współczesnym, Artystyczny i Samoobrony. Z czasem rozrósł się on do szesnastu drużyn.

Naczelnik ZHP 23 XI 1976 r. przyznał jej Krzyż „Za Zasługi dla ZHP”.

Jej wychowankowie wspominali po latach, że „poświęcała im dużo czasu, dzieliła z nimi radości i smutki, była bardzo oddana harcerstwu, które stanowiło chlubę szkoły”. Wspomnienia wychowanków charakteryzuje sympatia i podziw dla jej pracy, jako nauczycielki i harcmistrzyni.

Za swą działalność pedagogiczną i społeczną była także uhonorowana przez władze wojewódzkie i państwowe. 26 XI1979 r. „za dwudziestoletnią, sumienną pracę pedagogiczną” otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach przyznało jej 12 października 1981 r. Odznakę „Za Zasługi dla Kielecczyzny”. 22 lipca 1984 r. Rada Państwa PRL nadała Medal 40-lecia Polski Ludowej. Prezydent Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przyznał 30 sierpnia 1990 r. Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski.

Była zamężna z Wiesławem - inżynierem-mechanikiem. Mieli trzy córki: Beatę, Marię i Barbarę, które są lekarkami medycyny.

Zmarła w Kielcach 25 października 2002 r. Została pochowana na Cmentarzu Komunalnym w Kielcach-Cedzynie.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony