Kurzyk Jerzy

Kurcman Stanisław


(1926 –1979 )





Urodził się 21 marca 1926 r. w Kielcach. Był najstarszym synem Władysława i Wincentyny ze Strójwąsów. Ojciec był podoficerem zawodowym w 2 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów w Kielcach. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej im. S. Staszica.

W latach okupacji uczęszczał na komplety tajnego nauczania i ukończył gimnazjum. Ucząc się pracował jako laborant w zakładzie fotograficznym i odbył przymusową służbę w oddziale niemieckiej Przeciwlotniczej Straży Pożarnej. Po zakończeniu wojny uczył się w Liceum im. Jana Śniadeckiego na kierunku przyrodniczo-fizycznym. Działał w harcerstwie i w samorządzie uczniowskim oraz hufcu PW i WF. W 1946 r. zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po roku przeniósł się na Wydział Lekarski, na który nie dostał się w poprzednim roku. W 1952 r. ukończył studia w Krakowskiej Akademii Medycznej i uzyskał dyplom lekarza medycyny.

Od najmłodszych lat był związany z harcerstwem. Do gromady zuchowej wstąpił w styczniu 1935 r. Zdobył trzy gwiazdki zuchowe. 9 X 1936 r. przeszedł do 3 Drużyny Harcerzy im. T. Kościuszki. Podczas Zlotu XXV-lecia Harcerstwa Kieleckiego w V 1937 r. złożył przyrzeczenie na ręce Naczelnika Harcerzy hm. Zbigniewa Trylskiego. Brał udział w obozach stałych pod namiotami w Podzamczu Chęcińskim (1937), Celinach koło Baszowie (1938), Kociołkach koło Kozienic. W 1938 r. został zastępowym, a w następnym roku przybocznym w swojej drużynie.

Po wybuchu wojny kontynuował działalność w konspiracyjnym harcerstwie. Od 1942 r. uczył się i działał w Szarych Szeregach. Należał do Bojowych Szkół, a następnie do Grup Szturmowych. W lipcu 1944 r. wraz z grupą harcerzy z Kielc i Pińczowa pod komendą podharcmistrza Tadeusza Witeckiego ps. „Borowski" został oddelegowany przez komendę Ula „Skała” do zgrupowania partyzanckiego AK na przeszkolenie. Do lasów na Świniej Górze odprowadzili ich harcerze z hufca Szarych Szeregów Roju „Leśnictwo” w Suchedniowie. Od lipca do grudnia 1944 r. walczył w oddziale partyzanckim AK „Szarego” w plutonie harcerskim w kompanii dowodzonej przez ppor. Ludwika Wiechułę ps. „Jeleń” — cichociemnego.

Po wyzwoleniu Kielc uczestniczył w reaktywowaniu drużyn harcerskich na terenie miasta. 15 czerwca 1945 r. Komenda Hufca Harcerzy powierzyła mu pełnienie obowiązków drużynowego 5 KDH. We wrześniu tego roku został namiestnikiem zuchów i członkiem Komendy Hufca. 11 listopada 1945 r. otrzymał przydział do l KDH jako drużynowy drużyny skautów. Kolejno zdobywał stopnie harcerskie: Harcerza Orlego (194), Harcerza Rzeczypospolitej (w sierpniu 1946 r.). Od grudnia 1946 r. pełnił funkcję namiestnika starszych harcerzy w hufcu kieleckim. W następnym roku został członkiem Komendy Chorągwi i objął referat drużyn specjalnych (rozkaz K. Ch. L. l z 18 listopada 1947 r.). W roku harcerskim 1948/1949 współpracował z Wydziałem Harcerskim Komendy Chorągwi w Kielcach. W latach 1945-1948 uczestniczył w zlotach, obozach letnich i zimowiskach. Był komendantem obozów l KDH w: Celinach koło Bodzentyna (1946), Międzygórzu koło Bystrzycy Kłodzkiej (1947), Olecku (1948) oraz zimowisk w Zakopanem na przełomie 1946/1947 i 1947/1948.

W latach 1945—1948 uczestniczył w szkoleniu kadry harcerskiej. Ukończył kursy: namiestników zuchowych w Łodzi w 1945 r. i drużynowych na Centralnej Akcji Szkoleniowej w Ossowcu koło Warszawy w 1945 r. oraz podharcmistrzowski w Zakopanem w 1946 r. Naczelnik Harcerzy mianował go podharcmistrzem rozkazem L. 7/46 z 10 września 1946 r.

Sam również szkolił kadry harcerskie. Wchodził w skład komend kursów: drużynowych w Baszowicach w 1946 r. , Czarncy koło Włoszczowy - kurs drużynowych i podharcmistrzowski (1947). Posiadał wysokie kwalifikacje instruktorskie. Cieszył się autorytetem wychowanków i uznaniem przełożonych.

We wrześniu 1948 r. pożegnał się z l KDH im. D. Czachowskiego i kieleckim harcerstwem. Otrzymał przydział do Chorągwi Krakowskiej. Od lutego 1949 r. był współpracownikiem Wydziału Organizacyjnego w Komendzie Chorągwi Krakowskiej, l IX został powołany na funkcję zastępcy komendanta chorągwi ds. organizacyjnych. Od III do VI 1950 r. kierował referatem akcji letniej tej chorągwi. Po studiach podjął pracę w Przychodni Leczniczo-Zapobiegawczej w Cementowni „Wierzbica” koło Radomia. Dodatkowo prowadził izbę porodową w miejscowym ośrodku zdrowia. W 1952 r. zawarł związek małżeński z Ireną z Kaniowskich. Mieli dwóch synów - Jerzego (1953) i Mirosława (1955).

Pracując w Wierzbicy w latach 1952-1958 podnosił swoje kwalifikacje w Szpitalu Miejskim w Radomiu i na kursie dla lekarzy przemysłowych w Bytomiu. Przez następne pięć lat kierował Przychodnią Leczniczo-Zapobiegawczą przy Zakładach Elektrod Węglowych w Raciborzu.W latach 1963-1973 pełnił obowiązki dyrektora Sanatorium Chorób Zawodowych Chemików w Dusznikach. Następnie przeniósł się do Włocławka i tam objął stanowisko dyrektora przemysłowej służby zdrowia w Zakładach Azotowych.

Zmarł nagle 18 kwietnia 1979 r. we Wrocławiu, w czasie odwiedzin u syna Jerzego. Został pochowany na Cmentarzu Starym w Kielcach.

Za działalność w latach okupacji otrzymał następujące odznaczenia: Krzyż Partyzancki, Medal Zwycięstwa i Wolności, Odznakę Grunwaldzką. Posiadał stopień kapitana rezerwy Wojska Polskiego. Rada Państwa PRL nadała mu Srebrny Krzyż Zasługi (1970), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1978), Minister Przemysłu Chemicznego wyróżnił go Złotą Odznaką Za Zasługi dla Przemysłu Chemicznego (1979), a Związek Zawodowy Chemików — Srebrną Honorową Odznaką Związku i dwukrotnie Złotą Odznaką.

Włodzimierz Matwin

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony