Krzemiński Stefan

KRZEMINSKI STEFAN


(1906 –1943 )





Urodził się 17 maja 1906 r. we wsi Trzemeszna koło Daleszyc. Był synem Antoniego i Teofili z domu Długosz. Ojciec, który był gajowym zginął tragicznie w końcu 1907 r. podczas polowania. Po jego śmierci matka wraz z dziećmi przeniosła się do swych krewnych, do rodzinnej wsi Piotrkowice koło Chmielnika. Tam uczęszczał do trzyklasowej szkoły powszechnej. Pod koniec 1916 r. w szczególnie trudnym okresie wojny światowej rodzina zamieszkała w Kielcach u jego najstarszej siostry. W Kielcach ukończył szkołę powszechną. Ze względu na trudne warunki materialne i konieczność zdobycia zawodu został oddany do zakładu prowadzonego w Kielcach przez zakon oo. Salezjanów. W warunkach internatowych zdobył zawód krawca oraz umiejętności przydatne w życiu i pracy społecznej.

Już w tym okresie wykazywał talenty artystyczne w śpiewie, grze na trąbce, a także reżyserowaniu przedstawień amatorskich. Nauczył się również organizować gry i zabawy. Umiejętności te okazały się bardzo przydatne w pracy harcerskiej. W 1923 r. opuścił zakład oo. Salezjanów i znalazł zatrudnienie u jednego z kieleckich mistrzów krawieckich.

Zamieszkał w Kielcach u swojej siostry Niewiadomskiej, gdzie także mieszkała matka. Pracując w zakładzie krawieckim wstąpił do IV Kieleckiej Drużyny Harcerzy im. Jana Kilińskiego zrzeszającej młodzież rzemieślniczą. Harcerstwo stało się jego pasją życiową.

W 1924 r. uczestniczył w zlocie hufca kieleckiego w Szczukowskich Górkach gdzie po raz pierwszy pełnił funkcję trębacza zlotowego. Podczas wakacji w 1924 r. został wysłany na obóz chorągwi łódzkiej, gdzie pogłębił swoją wiedzę i zdobywał umiejętności harcerskie. Potwierdzeniem tego były zdobyte sprawności i stopnie.

W latach dwudziestych XX wieku zamiast harcerskiej rogatywki nosił kapelusz typowy dla skautów angielskich. Nosił wzorowo uszyty mundur instruktorski, na którym znajdowały się harcerskie odznaki, czym wzbudzał podziw i zdobywał popularność wśród młodzieży. W Kielcach stał się powszechnie znanym i lubianym instruktorem. Ze swoich skromnych dochodów zakupił aparat fotograficzny, którym dokumentował wydarzenia z działalności harcerskiej i życia towarzyskiego. W latach dwudziestych uczestniczył w obozach drużyn i hufca.

W lipcu 1927 r. pełnił funkcję oboźnego na obozie 8 KDH w Niwkach Daleszyckich, na których zdał próbę na stopień podharcmistrza a w sierpniu tego roku uczestniczył w V Kursie Związkowym w Niedzicy nad Dunajcem zorganizowanym przez Główną Kwaterę Harcerzy, którego komendantem był naczelnik Stanisław Sedlaczek. W 1933 r. ukończył kurs na obozie dla wodzów zuchowych, który odbył się w Nierodzimiu.

Posiadał już praktykę w pracy drużyn wilczęcych nazwanych później zuchami. Jako znany instruktor kierował Wydziałem Drużyn Zuchowych w Kieleckiej Chorągwi Harcerzy. W 1929 r. został mianowany podharcmistrzem i w VII tego roku przebywał na obozie 2 KDH w Bocheńcu nad Wierną Rzeką, na którym jednocześnie zorganizowano kurs zastępowych.

Od 7 października 1930 r. był członkiem Komendy Chorągwi Harcerzy, w której pełnił funkcję referenta Przysposobienia Wojskowego, Wychowania Fizycznego oraz obozów. Jednocześnie ukończył kurs Polskiego Czerwonego Krzyża i został zaangażowany do pracy na stanowisku Wojewódzkiego Instruktora Szkolenia w Zarządzie Wojewódzkim tej organizacji. W lecie 1931 r. uczestniczył w wyprawie Kieleckiej Chorągwi Harcerzy na Zlot Skautów Słowiańskich, który odbył się w Pradze.

Naczelnik Głównej Kwatery Harcerzy rozkazem L 8 z l O września 1931 r. ogłosił „Regulamin Gromad Zuchowych” i „Regulamin Prób Zuchowych” jako obowiązujące od l października 1931 r. Wówczas zajął się organizacją gromad wilczęcych - zuchowych na Kielecczyźnie. Prowadził drużynę zuchową w Szkole Ćwiczeń w Kielcach przy Seminarium Żeńskim im. Królowej Jadwigi. W Komendzie Chorągwi Harcerzy dbał o rozwój najmłodszej gałęzi ZHP - zuchów.

Współpracował ze znanymi zuchmistrzami: Tadeuszem Królem, Eugenią Praussową, Natalią Żurowską (po zamążpójściu Machałową) i Stefanem Grobelnym. Od 15 lipca do 25 lipca 1935 r. był komendantem kursu dla wodzów gromad zuchowych. W 1935 r. ogłoszona została „Ofensywa kielecka”. Jej zadaniem było zorganizowanie możliwie największej ilości drużyn zuchowych i przygotowanie kadry drużynowych. 3 października 1935 r. Wydział Zuchowy Komendy Chorągwi Harcerzy pod jego kierownictwem po raz pierwszy zorganizował „Dzień Zucha”.

Ponieważ posiadał także talent choreograficzny i świetnie tańczył, inicjował zabawy taneczne o charakterze zarobkowym, z których dochód przeznaczony był na działalność harcerską i czerwonokrzyską. Zapraszany był jako wodzirej na zabawy organizowane przez instytucje, związki i stowarzyszenia. Przygotowywał i reżyserował przedstawienia teatralne, w których zazwyczaj grał główne role wykazując się zdolnościami aktorskimi.

Był członkiem kadry podobozu II na Zlocie Narodowym w dniach 11-28 lipca 1935 r. Największym jego sukcesem było prowadzenie reprezentacyjnego ogniska pożegnalnego. Umiejętność gry na trąbce, którą prezentował podczas apeli obozowych, ognisk, przemarszów i defilad spowodowała, że otrzymał harcerski przydomek „Wielka trąba”.

Od 1935 r. wydawał „Zuchowe Wici”. Publikował w nich informacje, rozkazy i materiały metodyczne. Rozkazem Naczelnictwa ZHP nr 24 z 10 grudnia 1935 r. został mianowany harcmistrzem.

Należał do organizatorów imprez, które 10 października 1937 r. odbyły się w Kielcach z okazji pobytu marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Zuchy z Kielc i okolic wzięły udział w defiladzie obrazującej dzieje polskiego oręża. Na Stadionie w Kielcach zaprezentowały widowisko „Fragmenty historii Polski w obrazach”.

20 lutego 1938 r. zawarł w Skalbmierzu związek małżeński z Janiną Karoliną Żarów - córką kierownika miejscowej szkoły powszechnej.

Po wybuchu II wojny światowej włączył się do działalności konspiracyjnej w Szarych Szeregach. Przyjął pseudonim „Ryszard”. Zawodowo pracował w PCK w Kielcach na etacie magazyniera. Współpracował z komórką, która kontrolowała działalność konfidentów gestapo. W maju 1941 r. został przymusowo zatrudniony przez okupanta do szkolenia zespołów sanitarnych przy Miejskiej Straży Pożarnej.

Prawdopodobnie jeden z konfidentów spowodował, że 16 października 1943 r. został aresztowany w swoim mieszkaniu przy ulicy Słowackiego 27 w Kielcach, Był przetrzymywany jako zakładnik i rozstrzelany 14 grudnia 1943 r. w Kielcach na Herbach. Wraz ze swoim siostrzeńcem Niewiadomskim spoczywa na Cmentarzu Partyzanckim w Kielcach.

Za swoją działalność harcerską przed wojną został odznaczony Odznaką XXV-lecia ZHP oraz Odznaką XXV-lecia Harcerstwa Kieleckiego. Pośmiertnie Naczelnik ZHP rozkazem L. 1/88 z l stycznia 1988 r. nadał mu Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” z Rozetą-Mieczami, a Zarząd Główny PCK - Złotą Honorową Odznakę PCK.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony