Krawczyk Jerzy

Krawczyk Jerzy


(1923 – 2004 )





Urodził się 24 marca 1923 r. w Kielcach. Był synem Józefa i Agnieszki z domu Kasińskiej.

W 1934 r. wstąpił do gromady zuchowej przy Szkole Powszechnej nr 6 w Kielcach. W 1936 r. należał do 3 Kieleckiej Drużyny przy Szkole Powszechnej nr 1. W latach 1937-1939 był członkiem 4 KDH im. Jana Kilińskiego i Ochotniczej Straży Pożarnej w Kielcach. W sierpniu i na początku września 1939 r. brał udział w Pogotowiu Wojennym Harcerzy, jako członek drużyny pożarniczej. 5 września 1939 r. samochodem strażackim pod dowództwem płk Józefa Plebanka udał się na wschód i na trasie Bircza - Rawa Ruska - Tarnów dostał się do niewoli niemieckiej.

Na początku października uciekł z niewoli, powrócił do Kielc i roz-począł działalność konspiracyjną w 4 KDH w dzielnicy Sieje. Na przełomie stycznia i lutego 1940 r. złożył przysięgę na ręce phm. Jana Zawadzkiego. 3 maja 1940 r. brał udział w zlocie konspiracyjnego Hufca Harcerzy w Kielcach, gdzie ponownie złożył przyrzeczenie pod krzyżem harcerskim na wzgórzu Brusznia. Jako członek Szarych Szeregów kolportował podziemną prasę, zdobywał broń, brał udział w sabotażu i dywersji, oraz „Akcji N”. Od maja 1944 r. pod dowództwem por. Jerzego Szkontera ps. „Bystry” był w partyzanckim składzie 3 batalionu 4 p. p. Armii Krajowej, którym dowodził mjr Siwocha ps. „Piotr”. Uczestniczył w walkach i potyczkach m.in. pod Niewachlowem, Słopcem, Daleszycami, Niwkami Daleszyckimi, Cisowem, Widawą, Wojteczkami (gdzie został ranny), Gałęzicami, Oblęgorkiem, Huciskiem i Rogowicami. W styczniu 1945 r. uczestniczył w walkach pod Pawęzowem koło Oksy oraz Słupku pod Małogoszczem. W czasie wojny nosił pseudonim „Sokół” i „Karp”.

Od marca 1945 r. do lipca 1947 r. odbył zasadniczą służbę wojskową w Szkolnym Pułku Czołgów w Modlinie, gdzie był dowódcą drużyny i szefem warsztatów naprawczych. W 1948 r. pracował w Kielcach w Banku Inwestycyjnym jako kierowca. W 1949 r. uczestniczył w pracy organizacji „Służba Polsce”. W 1953 r. ukończył szkołę średnią i dwuletni kurs księgowości. W tym samym roku został skierowany na wyższe studia ekonomiczne do Krakowa. W 1960 r. ukończył Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Krakowie i uzyskał tytuł magistra ekonomii. W 1961 r. został powołany na stanowisko dyrektora oddziału PKS w Kielcach.

Prowadził działalność polityczną w PZPR. Był również prezesem Koła Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Ligi Obrony Kraju i Ochotniczej Straży Pożarnej na terenie oddziału PKS. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego przy I Liceum Ogólnokształcącym im. S. Żeromskiego w Kielcach. Wspierał finansowo budowę pomnika pomordowanych w Bodzentynie. Podjął inicjatywę ufundowania sztandaru Szkole Podstawowej nr 7 im. Partyzantów Ziemi Kieleckiej. W 1982 r. przeszedł na emeryturę.

W następnym roku wstąpił do Kręgu Instruktorskiego „Łysica” przy Hufcu Kielce-miasto. Uczestniczył w kursie podharcmistrzowskim. W IV 1985 r. został wybrany sekretarzem Rady Kręgu Instruktorskiego „Łysica”. Brał udział w zlotach harcerskich i złazach seniorów ZHP.

27 lipca 1986 r. Naczelnik ZHP wręczył mu Krzyż „Za Zasługi dla ZHP z Rozetą-Mieczami. W latach 1990-1997 pełnił funkcję sekretarza Komisji Stopni Instruktorskich. Był również członkiem Stowarzyszenia Szarych Szeregów oddziału kieleckiego, który współtworzył w 1996 r.

30 marca 2004 r. został potrącony przez samochód na przejściu dla pieszych przy ulicy Grunwaldzkiej w Kielcach. Zmarł tego samego dnia. Miał żonę Genowefę, dwie córki - Annę (1951) i Barbarę (1956) oraz syna-Romana (l953). Został pochowany na Cmentarzu Nowym w Kielcach.

Był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany. Posiadał m. in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1985), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973), Złoty Krzyż Zasługi (1969), Srebrny Krzyż Zasługi (1950), Medal Zwycięstwa i Wolności (1945), Krzyż Partyzancki (1945), Odznakę Grunwaldzką (1946), Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1967), Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1972), Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974), Medal za Udział w walkach o Berlin (1974), Złoty Medal „Za Zasługi dla Transportu PRL”, Medal „Za udział w walce obronnej 1939” (1986), Medal Wojska Polskiego (czterokrotnie), Krzyż Armii Krajowej, Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984). Posiadał także wiele innych odznak, pamiątkowych dyplomów i adresów okolicznościowych.

Eugeniusz Misiec

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony