Gębicowa Antonina Alojza

Gębicowa Antonina Alojza


(1899 – 1990 )





Urodziła się 31 maja 1899 r. w Mielcu. Była córką Tomasza Woźniaka i Stefanii z domu Mazurkiewicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Mielcu kontynuowała naukę w Rzeszowie Maturę uzyskała w 1919 r. w Krakowie. Po powrocie do Mielca uczyła w Wojkowie i Wojsławiu, a następnie w Seminarium Nauczycielskim w tym mieście.

Od 1924 r. była drużynową harcerek. W 1927 r. objęła funkcję drużynowej drużyny starszoharcerskiej „Nasza Gromada". W tym samym roku otrzymała stopień przodowniczki, a w 1928 r. podharcmistrzyni. W okresie 1925-1931 była komendantką Hufca Harcerek w Mielcu, następnie objęła funkcję sekretarki w Komendzie Kielecko-Radomskiej Chorągwi Harcerek.

Od 1932 r. uczyła wychowania fizycznego w Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Błogosławionej Kingi w Kielcach. Włączyła się również do pracy działającej w tej szkole Drużyny Harcerek im. E. Plater. W lipcu 1935 r. brała udział jako członkini kadry obozu Kieleckiej Chorągwi Harcerek w Jubileuszowym Zlocie XXV-lecia Harcerstwa w Spalę.

W latach 1932-1937 była hufcową Hufca Harcerek w Kielcach w latach 1934-1938 zastępczynią komendantki Kielecko-Radomskiej, a następnie Kieleckiej Chorągwi Harcerek.

Zarząd Okręgu ZHP w Kielcach w 1937 r. nadal jej Odznakę XXV-lecia Harcerstwa na Ziemi Kieleckiej.Od 1937 r. była komendantką obszaru kieleckiego Kieleckiej Chorągwi Harcerek, a od 29 września 1938 r. i podczas wojny pełniła funkcję komendantki Kieleckiej Chorągwi Harcerek. Od maja 1939 r. była członkinią Zarządu Okręgu ZHP w Kielcach. Podczas wakacji 1939 r. Kielecka Chorągiew Harcerek zorganizowała 20 tzw. „obozów służby" zlokalizowanych na pograniczu niemieckim, w których harcerki przygotowywano do pełnienia zadań na wypadek wojny.

Po jej wybuchu harcerki kieleckie udzielały pomocy rannym i pełniły służbę samarytańską w szpitalach, zbierały żywność dla chorych, opiekowały się dziećmi. Nawiązała kontakt z płk Wojska Polskiego Franciszkiem Fajx-Malinowskim pseud. „Andrzej", przez którego została zaprzysiężona. Przyjęła pseudonim „Żaba". Podjęła pracę w tajnym nauczaniu.

W czerwcu 1940 r. aresztowano jej męża i wywieziono do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu a następnie do Mauthausen. Włączyła się do pracy w Wojskowej Służbie Kobiet. Po upadku Powstania Warszawskiego pomagała jego uczestnikom przebywającym w Kielcach.

Po wojnie wyjechała do Krakowa, a po powrocie męża - do Bochni, gdzie pracowali w miejscowym gimnazjum i liceum. Uczyła wychowania fizycznego. Przeszła na emeryturę w 1951 r.

W 1953 r. podjęła pracę w Pedagogicznej Bibliotece Publicznej w Bochni, w której w 1954 r. objęła stanowisko kierowniczki. Propagowała język esperanto wśród dzieci, młodzieży i dorosłych. W 1969 r. zmarł jej mąż - Jan, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Po śmierci matki zlikwidowała księgozbiór. Prace naukowe przekazała do filii UJ w Katowicach, książki do Domu Spokojnej Starości w Krakowie przy ulicy Wielickiej i do Miejskiej Biblioteki Publicznej w Bochni. Obrazy i antyki darowała Muzeum im. S. Fischera, część sprzedała, a z uzyskanych pieniędzy utworzyła stypendium im. Jana Gębicy, przeznaczone dla najlepszego polonisty w Liceum Ogólnokształcącym w Bochni.

Mieszkała w Domu Spokojnej Starości w Krakowie-Prokocimiu gdzie przewodniczyła Radzie Pensjonariuszy.

Zmarła 16 listopada 1990 r. w Krakowie. Została pochowana w Bochni na cmentarzu przy ul. Orackiej.

W 1999 r. Hufiec ZHP w Mielcu przyjął jej imię. Zarząd Główny Polskiego Związku Esperantystów nadał jej godność honorowego członka.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony