Dziewięcka Zofia

Dziewięcka Zofia


(1919 – 1939 )





DZIEWIĘCKA ZOFIA Urodziła się 5 maja 1919 r. w Kurozwękach w powiecie staszowskim, w rodzinie nauczyciela Antoniego i jego żony Celiny. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Kurozwękach kontynuowała naukę w Państwowym Gimnazjum im. Błogosławionej Kingi w Kielcach w klasie matematyczno-przyrodniczej. W 1937 r. uzyskała świadectwo dojrzałości.

W tym czasie jej rodzice przenieśli się do Kielc, gdzie ojciec został kierownikiem szkoły powszechnej. W latach 1937-1939 była słuchaczką Państwowego Pedagogium w Kielcach. W szkole tej kierowała samorządem szkolnym, świadczyło to o zaufaniu jakim obdarzały ją koleżanki, będącym świadectwem jej dojrzałości, niezawodności, zdyscyplinowania i odpowiedzialności.

Podczas pobytu w Pedagogium zapisała się do starszoharcerskiego zastępu „Jodeł", który prowadziła hm. Zofia Kawecka. Uczestniczyła w kursie szkoleniowym w Szkole Instruktorskiej na Buczu, którą kierowała Józefina Łapińska, sprawująca w okresie międzywojennym funkcję komendantki Kieleckiej Chorągwi Harcerek.

Jako praktykantka-nauczycielka w 1938 r. w ramach Pogotowia Harcerek pracowała w Błędowicach koło Cierklicka.

Zastęp „Jodeł” był tym środowiskiem harcerskim, w którym zwracano szczególną uwagę na pracę nad sobą. „Jodły” obrały sobie jako specjalność „służbę dziecku” - poświęconą dzieciom osamotnionym i chorym. Ze swoją zastępową - przyrodniczką poznawały Puszczę Jodłową, obszary Wołynia nad rzeką Słuczą, Beskid Zachodni i Szwajcarię Kaszubską. W tych regionach „Jodły ”organizowały obozy wędrowne. Ostatni „obóz służby” odbył się w sierpniu 1939 r. na Kaszubach. Jego celem było prowadzenie działalności patriotycznej wśród miejscowej ludności. W obozowych gawędach wiodła prym wykazując się dużą znajomością dziejów Polski.

Po powrocie do Kielc zastęp włączył się do przygotowań na wypadek wojny. Harcerki zostały przeszkolone w zakresie służby dziecku, łączności i samarytanki.

W pierwszych dniach IX 1939 r. otrzymała przydział w kieleckim magistracie do obsługi telefonów. Mieszkała z rodzicami w kieleckiej dzielnicy Szydłówek przy ulicy Wierzbowej. W tym czasie trwała strzelanina, gdyż Niemcy podchodzili pod miasto. Na ulicach znajdowali się polscy żołnierze. Państwa Dziewięckich zawiadomiono, że w ogrodzie koło ich domu leży ranny polski oficer. Zofia chwyciła apteczkę i pobiegła udzielić pomocy żołnierzowi. W tym momencie padł strzał. Otrzymała kulę w serce.

Została pochowana na Cmentarzu Nowym w Kielcach. Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem „Za Zasługi dla ZHP” z Rozetą-Mieczami, rozkazem naczelnika ZHP nr 2/87 z dnia l lutego 1987 r.

W miejscu gdzie stał dom rodziny Dziewięckich odsłonięty został z inicjatywy Kręgu „Łysica” w Kielcach obelisk poświęcony jej pamięci.

Andrzej Rembalski

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony