Harcmistrz Kazimierz Jęczmyk

Harcmistrz  Kazimierz Jęczmyk


(1912 - 1997)





Kazimierz Jęczmyk urodził się w roku 1912 w Jędrzejowie. W czasie okupacji niemieckiej, razem z żoną, działał w Armii Krajowej. Zajmowali się drukiem prasy podziemnej, organizowaniem zrzutów. Wykonywali także, między innymi, skrzynki na amunicję . Druh Kazimierz używał pseudonimu „KORZEC”. W książce „Jodła” Wojciecha Bożobohatego jest notatka o jego działałności. Po zakończeniu wojny przez wiele lat pracował w energetyce. Po przejściu na emeryturę, ponownie włączył się w działalność instruktorską w ZHP. Zmarł 4 lutego 1997r.


Harcmistrz  Kazimierz Jęczmyk


Druh Kazimierz Jęczmyk...człowiek niezwykle skromny, trochę skryty, ale jakże serdeczny dla przyjaciół.

Poznaliśmy się na grupie kwatermistrzowskiej w 1977 roku. Druh Kazimierz, od niedawna emeryt, podczas budowania zaplecza gospodarczego Zgrupowania Obozów Hufca Kielce w Janowie zafascynował mnie swoją pracowitością i pomysłowością . Był jak przysłowiowa „mrówka”, która bez chwili wytchnienia, godzinami musi coś robić. Był prekursorem wykorzystania, na szeroką skalę, energii elektrycznej do ułatwienia pracy zaplecza gospodarczego kieleckiego obozu. Jego „pomysłem i dziełem” była budowa studni, sieci wodociągowej i systemu ogrzewania wody do mycia. Taka rozbudowa infrastruktury była bardzo ważna przy obozach przekraczających 300 osób na jednym turnusie. Dla druha Kazimierza nie było rzeczy niemożliwych do zrobienia. Sprawy, której nie można było by załatwić. Jego wkład w rozwój hufcowego obozownictwa można porównać do tego, czego dokonał w skali makro, Kazimierz Wielki „ który zastał Polskę drewnianą a zostawił murowaną ”.

Harcmistrz  Kazimierz Jęczmyk
Druh Kazimierz znany był także z niezwykłych uzdolnień do zdobnictwa z wykorzystaniem korzeni i innych leśnych skarbów. Potrafił dostrzec w korzeniu to, czego myśmy nie dostrzegali. Z kawałka drewna umiał wyczarować przepiękną sarenkę, świecznik czy lampkę nocną.
Pamiętam jak z wielkim zaangażowaniem a wręcz poświeceniem, przy pomocy dwuosobowej, wiekowej już ekipy, budował dach nad magazynami harcerskimi po byłym kurniku w Dąbrowie. Podjął się zadania ... i wykonał. Później przez wiele lat dozorował te magazyny i zajmował się naprawą sprzętu harcerskiego. Stworzył sobie tam przytulny kącik do spotkań ze znajomymi i harcerskimi przyjaciółmi.
Był tym instruktorem, który z dala trzymał się od „ wielkiej harcerskiej polityki”. Jego pasją było majsterkowanie i tworzenie - co rusz czegoś nowego. Często zaskakiwał nas swoim technicznym sprytem, pokazując działanie tego co zrobił.
Druh Kazimierz Jęczmyk wytyczył pewien kierunek w rozwoju naszego obozownictwa, który przez lata kontynuowaliśmy i rozwijaliśmy na obozach w Janowie, Michałowie, Życinach oraz Starej Kużnicy.


Harcmistrz  Kazimierz Jęczmyk

Mimo, że minęło już tyle lat od jego odejścia często wracam myślami do naszych spotkań i rozmów podczas których wiele razy wspominał o bliskich. Był bardzo dumny z sukcesów osiąganych przez dzieci i wnuki. Potrafił o nich tak pięknie opowiadać.

lkl


JĘCZMYK KAZIMIERZ

Urodził się 3 listopada 1912 r. w Jędrzejowie. Był synem Jana i Anny z domu Skowron. Szkołę powszechną ukończył w Jędrzejowie w 1926 r., a w 1931 r. Państwową Szkołę Rzemiosł Przemysłowych w Olkuszu. Uzyskał specjalność technika elektryka.

15 marca 1921 r. wstąpił do Drużyny Harcerzy im. J. Poniatowskiego w Jędrzejowie. Przyrzeczenie harcerskie złożył 24 maja 1926 r. i otrzymał Krzyż Harcerski. Należał do 21 Drużyny Harcerzy im. Jana Kilińskiego w Olkuszu. W 1932 r. otrzymał przydział do 56 Drużyny Harcerskiej w Dąbrowie Górniczej, a następnie należał do Drużyny Samarytańskiej przy Ochotniczej Straży Pożarnej i Komendy Hufca w Jędrzejowie. Stopień młodzika otrzymał 24 maja 1926 r., a wywiadowcy 9 czerwca 1930 r. 12 czerwca 1946 r. otrzymał przydział do Komendy Hufca Harcerzy w Jędrzejowie. Zobowiązanie instruktorskie złożył w 1947 r.

W 1923 r. uczestniczył w obozie stałym w Mnichowie koło Jędrzejowa, w 1924 r. w Chorzewie koło Jędrzejowa, w 1925 r. w Łączynie koło Jędrzejowa, W 1926 r. był zastępowym na obozie w Mnichowie, a w 1929 r. również zastępowym na obozie w Bocheńcu koło Małogoszczy. W maju 1930 r. brał udział w wycieczce krajoznawczej na trasie Olkusz— Czarna — Tenczynek — Olkusz, w czerwcu 1930 r. uczestniczył w Zlocie Hufca w Strzemieszycach, we wrześniu 1930 r. — w krajoznawczej wycieczce na trasie Olkusz —Ojców — Olkusz, a w 1932 r. był zastępowym na obozie w Maczkach koło Strzemieszyc.

Po wojnie wyjechał na obóz stały do Bocheńca gdzie pełnił funkcję opiekuna. W 1947 r. ukończył kurs podharcmistrzowski w Czarncy koło Włoszczowy zorganizowany przez Kielecką Chorągiew Harcerzy. W 1947 r. otrzymał stopień podharcmistrza. W 1948 r. wyjechał na obóz wędrowny jako kwatermistrz na trasie Nysa — Ząbkowice— Warta — Kłodzko. W samym roku pełnił funkcję kwatermistrza na obozie szkoleniowo — wypoczynkowym zorganizowanym przez Hufiec Harcerzy w Jędrzejowie w Opolnicy koło Ząbkowic.

Do 1939 r. pracował w byłym Zakładzie Energetycznym w Jędrzejowie. Od początku 11 wojny światowej włączył się do działalności konspiracyjnej. Współpracował z referatem VI AK zajmującym się prasą i propagandą. W jego domu i sklepie przy ulicy Kieleckiej 16 w Jędrzejowie w latach 1941 — 1942 powielano pismo „Wiadomości Tygodniowe”, a od września 1943 r. w ziemiance przy ulicy Barbary 13 (obecnie 25) pismo „W marszu”. Pracował przy budowie tej ziemianki, na posesji Jęczmyków.

Razem z harcerzem Hieronimem Piaseckim - pseudonim „Zola” malował napisy: „Niech żyje Polska” symboliczną cyfrę „1918” oraz znak Polski Walczącej.

Nosił pseudonim „Korzec”. Był członkiem Szarych Szeregów. Miał stopień podporucznika AK nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniem z 25 października 1990 r.

W 1946 r. zorganizował w Jędrzejowie placówkę Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, którą kierował. Następnie pracował przy elektryfikacji województwa kieleckiego. Od 15 listopada 1947 r. do przejścia na emeryturę pracował w Kielcach w kilku przedsiębiorstwach państwowych na stanowisku kierownika budowy. Na emeryturę odszedł z Przedsiębiorstwa Budownictwa Kolejowego w Kielcach.

W latach sześćdziesiątych XX wieku włączył się do działalności hufca Kielce-miasto. Zajmował się szczególnie problematyką kwatermistrzowską na obozach kieleckiego hufca, a później także Kieleckiej Chorągwi ZHP. Bardzo dbał o harcerski majątek. Z własnej inicjatywy naprawiał i udoskonalał sprzęt obozowy. Miał talent plastyczny. Rzeźbił obozowe elementy dekoracyjne z korzeni jałowca. Wykonał wystrój plastyczny „Harcówki” Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Armatury” w Kielcach, którą kierowała hm. Małgorzata Załucka. Po likwidacji „Harcówki” część jej wyposażenia została przeniesiona do szkoły podstawowej przy ulicy Jasnej w Kielcach.

Rozkazem L.3/78 z 22 kwietnia 1978 r. komendanta Kieleckiej Chorągwi ZHP im. S. Żeromskiego został mianowany harcmistrzem. Po 1980 r. wstąpił do Kręgu Instruktorskiego „Łysica” przy Komendzie Kieleckiej Chorągwi ZHP. 15 stycznia 1982 r. podjął pracę na " etatu jako konserwator sprzętu obozowego chorągwi. Rozkazem Naczelnika ZHP L. 8/88 z 22 lipca 1988 r. otrzymał honorowy stopień instruktorski harcmistrza Polski Ludowej.

Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Szczególnie pasjonowała go piesza turystyka górska.

Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona - Regina z domu Janikowska urodzona 17 marca 1914 r,, podczas wojny uczestniczyła w pracach Referatu Wojskowej Służby Kobiet w Jędrzejowie. Małżeństwo zawarli 8 sierpnia 1937 r. Mieli synów: Kazimierza Jana (1939) i Zdzisława (1947).

Za pracę zawodową i społeczną był wielokrotnie odznaczony i nagrodzony. Posiadał: Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami(1949), Krzyż Armii Krajowej (1995), Krzyż Partyzancki (1993), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 r. (1980), Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1981), Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1984/), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1985), Rozetę-Miecze do Krzyża „Za Zasługi dla ZHP” (1986), Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” (1989), Odznakę Honorowy Tytuł „Instruktor-Senior ZHP” (1986), Odznakę „Za Zasługi dla Hufca ZHP im. Obrońców Westerplatte” w Kielcach (1988), Odznakę „Za Zasługi dla Kielecczyzny” (1982), Odznakę Przyjaciel Dziecka (1978), Oznakę „25 LAT w PTTK” (1993), Honorowy Dyplom zasłużonego dla Akcji „Ciekoty-74” (1982), dyplom honorowy Komendy Kieleckiej Chorągwi ZHP z okazji 70-lecia harcerstwa na Kielecczyżnie, dyplom Naczelnika ZHP hm. Krzysztofa Grzebyka z okazji 50. rocznicy Szarych Szeregów (1989), dyplom Naczelnika ZHP hm. Ryszarda Pacławskiego z okazji 75. rocznicy wstąpienia do ZHP (1996).

Zmarł 4 lutego 1997 r. w Kielcach. Został pochowany na cmentarzu Św. Trójcy w Jędrzejowie.

Elżbieta Kubiec

tekst z - „HARCERSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY KIELECCZYZNY” - pod redakcją Andrzeja Rembalskiego


Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony