Barbara Borowiec.

Barbara Borowiec


( 1941 – 2014)









Urodzona 25 października 1941 r. w Dziurkowie powiat Lipsko województwo mazowieckie. Była córką Wandy i Stefana Szymanowskich. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Przedmieściu Dalszym w 1955 r. podjęła naukę w Liceum Pedagogicznym w Solcu nad Wisłą. W 1960 r. rozpoczęła pracę zawodową jako nauczycielka w Szkole Podstawowej we Władysławowie pow. Zwoleń. W okresie maj – lipiec 1961 r. pracowała w Inspektoracie Oświaty w Zwoleniu. W latach 1961 – 1963 kontynuowała naukę w Studium Nauczycielskim – kierunek filologia polska w Radomiu. Od 1 września 1963 r. do 31 sierpnia 1965 r. była nauczycielką w Szkole Podstawowej nr 6 w Radomiu.

1 września 1965 r. podjęła pracę etatową w Komendzie Chorągwi ZHP w Kielcach na stanowisku Kierownika Wydziału Zuchów. W związku z pełnieniem funkcji zastępcy Komendanta Chorągwi w okresie od 15 czerwca 1973 r. do 30 września 1975 r. zatrudniona była przez Główną Kwaterę ZHP. W 1973 r. ukończyła Wyższą Szkołę Nauczycielską w Kielcach a w 1975 r. Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie.

W latach 1975 – 2005 była nauczycielem akademickim w Wyższej Szkole Pedagogicznej na Wydziale Pedagogicznym a po zmianie nazwy uczelni na Akademii Świętokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego, Uniwersytecie Humanistyczno-Przyrodniczym Jana Kochanowskiego w Kielcach. Była wykładowcą w Instytucie Pedagogiki i Psychologii w Pracowni Metodyki Wychowania Harcerskiego. Od 1991 r. była starszym wykładowcą w Instytucie Pedagogiki- Pracownia Podstaw Nauczania Języka Polskiego a następnie w Instytucie Pedagogiki Wczesnoszkolnej i Specjalnej w Zakładzie Dydaktyki. 30 września 2005 r. przeszła na emeryturę.

Służbę instruktorską rozpoczęła w 1960 r. pełniła funkcję drużynowej drużyny harcerskiej i zuchowej przy Szkole Podstawowej we Władysławowie / hufiec Zwoleń / W latach 1961 – 1963 była drużynową drużyny harcerskiej w II Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Radomiu. W latach 1963 – 1965 była drużynową 6 Radomskiej Drużyny Harcerskiej. W Radzie Ośrodka” Śródmieście” – hufiec Radom koordynowała działalność drużyn harcerskich. Od 1 września 1965 r. do 17 września 1973 r. była kierownikiem Wydziału Zuchów Komendy Chorągwi. 17 września 1973r została wybrana zastępcą Komendanta Chorągwi. Funkcję tę pełniła do 20 grudnia 1975 r. W latach 1975 – 2005 była opiekunką Studenckiego Kręgu Instruktorskiego „Iskierka „ przy Wyższej Szkole Pedagogicznej a następnie Akademii Świętokrzyskiej, Uniwersytecie Przyrodniczo – Humanistycznym Jana Kochanowskiego w Kielcach. W latach 1985 – 1991 była członkiem Prezydium Rady Chorągwi.

Uczestniczyła w kursie drużynowych w Kozienicach, Pionkach, Radomiu. Ukończyła kurs pracy kulturalno – oświatowej w Gdyni. Organizowała różne formy kształcenia i doskonalenia wiadomości i umiejętności instruktorów na terenie Chorągwi.

Stopień przewodnika otrzymała w 1964 r. stopień harcmistrzyni 1 grudnia 1966 r. - rozkaz Komendanta Chorągwi L 5/ 66 z 1 grudnia 1966 r. 22 lipca 1977 r. rozkazem Naczelnika ZHP otrzymała stopień hm PL.

Była laureatką Nagrody Komendanta Chorągwi, wyróżniona była Medalem im. Natalii Machałowej.

Wyróżniona była odznaczeniami i odznakami:
Złotym Krzyżem Zasługi – 1984 r.
Srebrnym Krzyżem Zasługi – 1977 r.
Medalem Komisji Edukacji Narodowej – 1999 r.
Złotym Krzyżem Za Zasługi dla ZHP - Rozkaz Naczelnika ZHP L 2/85 z 22 lipca 1985 r.
Krzyżem Za Zasługi dla ZHP – Rozkaz Naczelnika ZHP L 6 / 71 z 1 czerwca 1971 r.
Odznaką Za Zasługi dla Kielecczyzny - 1974 r.
Opracowania i publikacje:
„ Idzie niebo ciemną nocą” E. Szelburg Zarembina , Nauczanie Początkowe nr 6, 1992/ 1993.
„Idzie niebo ciemną nocą” Ewy Szelburg – Zarembiny w: Praca dydaktyczno – wychowawcza z lekturą szkolną I – III . Cz. I pod red. M. Kątnego, Wydawnictwa Pedagogiczne ZNP Kielce 1993.
Janina Porazińska – Życie i twórczość , Nauczanie Początkowe nr 6, 1992/93.
„Psotki i Śmieszki” J. Porazińskiej , Nauczanie Początkowe nr 6 1992/1993.
„Szatan z siódmej klasy „ K. Makuszyńskiego- streszczenie, analiza, sylwetka twórcza, sugestie metodyczne, Biblioteka Analiz Szkolnych „Gens”, Kielce 1999.
Wykorzystanie poezji dziecięcej w biblioterapii na przykładzie wiersza „Rupaki” Danuty Wawiłow, Nauczanie Początkowe nr 2 , 2006/ 2007.

Zmarła 6 września 2014 r. po długiej i ciężkiej chorobie. Pozostawiła męża Romana oraz syna Marcina i córkę Małgorzatę. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Cedzynie. W pogrzebie uczestniczyło wielu instruktorów. Mowę pożegnalną wygłosił hm Alojzy Sobura.

W „Echu Dnia” zamieszczony został nekrolog:
Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 6 września 2014 r zmarła śp. Barbara Borowiec, Harcmistrzyni, wybitna instruktorka, wychowawczyni kilku pokoleń harcerskich, wykładowczyni w Akademii Świętokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach. W latach 1973 – 1975 pełnia funkcję zastępczyni Komendanta Chorągwi im. S. Żeromskiego. Była wyróżniona wieloma odznaczeniami, wśród których szczególnie ceniła Złoty Krzyż Za Zasługi dla ZHP. Całym życiem służyła Ojczyźnie i harcerskim ideałom. Pozostanie w naszej pamięci jako wzór sumienności, prawości, niezwykle życzliwa i gotowa nieść pomoc innym. Druhnę Barbarę pożegnamy 10 września 2014 r. Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w Kościele p.w. św. Wojciecha mszą żałobną o godz.12.00. Spocznie na cmentarzu komunalnym w Cedzynie. Czuwaj! Instruktorzy Kieleckiej Chorągwi ZPH im. Stefana Żeromskiego.
Źródła: Akta osobowe Barbara Borowiec – AAKCh.
Rozkazy Komendanta Chorągwi z lat 1966 – 1993.
Informacje przekazane autorce przez córkę p. Małgorzatę Majewską oraz p. Zofię Kilarską we wrześniu 2016 r.


Anna Kateusz








Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony