Jerzy Janiszewski

Janiszewski Jerzy


(1926– 2016)





Druh Jerzy Janiszewski urodził się 9 stycznia 1926 roku w Kielcach w rodzinie inteligenckiej. Ojciec Zygmunt inżynier mechanik, matka Zofia pochodzenia francuskiego. Został wychowany w rodzinnym gronie w duchu patriotyzmu. Rodzice zadbali o dobre wszechstronne wykształcenie. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w Kielcach. Juz w szkole gimnazjalnej doskonale radził sobie w piśmie i mowie w języku rosyjskim, niemieckim i francuskim.

W okresie okupacji niemieckiej należał do Szarych Szeregów a następnie do Armii Krajowej, zgrupowania "Szarego", II baon 3pp Legionów. Po przeszkoleniu wojskowym w warunkach partyzanckich ukończył kurs podoficerski, przyjął pseudonim "Igo". Ze względu na znajomość języków obcych szybko stał się żołnierzem do specjalnych zadań. Brał udział w bezpośrednich walkach z bronią w ręku pod Janikami, Strykowem, Szewcami oraz w obławach w lasach k/Niekłania. Maszerował razem z pułkiem na odsiecz walczącej w powstaniu Warszawie. W Powstaniu Warszawskim walczył i zginął jego Ojciec Zygmunt – oficer Armii Krajowej. Po wojnie wstąpił do WiN. Brał udział w brawurowej akcji rozbicia więzienia kieleckiego w 1946 roku. Otrzymał Krzyż Walecznych bezpośrednio z rąk Dowódcy Samodzielnej Kieleckiej Brygady ówczesnego mjr Antoniego Hedy. W latach 1948-1953 pracował zawodowo w jednostkach handlowych oraz w PTTK w Kielcach.

W roku 1953 nie mogąc znieść prześladowań Urzędu Bezpieczeństwa przenosi się do pracy w Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym – Grupy Beskidy w charakterze ratownika- technika meteorologa. Przez trzydzieści lat pracował w różnych grupach goprowskich niosąc pomoc, ratując życie i zdrowie. W latach 1982-1993 pracuje tylko dorywczo i jako wolontariusz (przepracował społecznie 2220 godzin).

Był technikiem meteorologiem, dyplomowanym instruktorem narciarstwa, wykładowcą ratownictwa górskiego, strażnikiem ochrony przyrody, instruktorem Związku Harcerstwa Polskiego w stopniu podharcmistrza, weteranem walk o niepodległość Polski, zasłużonym działaczem PTTK.

Wiele lat życia poświęcił popularyzacji narciarstwa, turystyki górskiej, szkoleniu młodych ratowników, narciarzy i harcerzy. Uczestniczył w kilkudziesięciu wyprawach górskich i akcjach ratowniczych w Sudetach i Beskidach zaś w Górach Świętokrzyskich wyznaczał ciekawe szlaki turystyczne.

Odznaczony był wieloma odznaczeniami, odznakami, dyplomami i honorami min: Krzyżem Kawalerskim O.O.Polski, Krzyżem Niezłomnych, Krzyżem Walecznych, Odznaką Za Zasługi dla Dolnego Śląska, Krzyżem Za Zasługi dla ZHP, najwyższymi odznakami PTTK i GOPR.

W życiu był bardzo skromnym, koleżeńskim, uczynnym. Żył zgodnie z Przyrzeczeniem i Prawem Harcerskim.

Zmarł 25 sierpnia 2016r na oddziale wewnętrznym Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego na Kieleckim Czarnowie w obecności kolegów ratowników GOPR

30 sierpnia 2016 r. na cmentarzu na kieleckich Piaskach w pożegnalnym pokłonie sztandarów Związku Harcerstwa Polskiego Hufca Kielce-miasto oraz wielu Grup Ratowniczych GOPR i pokaźnej grupy ratowników, druhen i druhów z Hufca Kielce-miasto oraz Kręgu Instruktorskiego "ŁYSICA-JODŁA" oddaliśmy ostatnie podziękowanie i honor.

CZUWAJ!!!





Opracowano na podstawie mowy pożegnalnej wygłoszonej w godzinie pogrzebu przez Przewodniczącego Kręgu Instruktorskiego "Łysica-JODŁA" , hm Mariana Salwę






Kliknij by powrócić do nadrzędnej strony